Tres osos

Co conto  "Tres osos" pasámolo moi ben ademáis de aprender unha morea de cousas:

Ler e escribir palabras: OSO, OSA, OSIÑO, PAPÁ, MAMÁ, RICIÑOS DE OURO, CAMA.
Ordenar grande mediano e pequeno.
Contar e escibir ata tres, para adiante e para atrás...
Contar o conto unha e outra vez: que pasa agora, que pasa despois... que fixo primeiro.....

E fixemos un panel enorme onde colocamos todo o qeu fixemos e o oque xogamos:

Nomes de Osos

Como o conto deste mes e "Tres osos"

para ir adiantando xa estamos convertidos en osos, osas e osiños. O de Riciños de Ouro deixámolo para máis adiante, así que temos en clase:

2 MAMÁS OSO: DANIELA E RUTH
3 PAPÁS OSO: BRANDÁN, SAMUEL, e RAUL
1 OSIÑO: TALÍA

O soño de Matías

Quedaranos un contacontos:

Conto: O soño de Matías
Contacontos: Fátima, a nai dos xemelgos Marcos e Diego.

 

Un conto para a paz

Levamos unha semana traballando un precioso conto de Guianni Rodari: "Un e sete", publicado en castellano na editorial SM.
Nós adaptámolo, traducímolo ao galego e preparamos un video narrado coas voces de nenos e nenas:


 

LÚA

Brandán tiña o L de Lúa, o conto de Kalandraka, pero era un conto tan "tirado"- expresión de Alba- que decidimos "copialo, comelo, tragalo, reproducilo e .....GRABALO"

e así quedou:


 

O gato lambón

Dicía onte que traballar en clase con "O gato lambón" é unha marabilla. Pois sí.

A historia deste gato que se vai "merendando" a todo o que  atopa por diante cun  texto encadeado moi doado de memorizar polos nenos e nenas, que tamén se presta moi ben á dramatización, serviunos para facer xogos matemáticos, traballar letras , palabras e onomatopeas, inventar frases, contar paxaros e cativas.... e así un sin fin de actividades.

Ata inventamos un xogo:

Eu teño un gato que vai para arriba.
Eu teño un gato que vai para abaixo.
Para arriba, arriba, arriba.
Para abaixo, abaixo abaixo.

Eu teño un gato que vai para adiante....

Non podía faltar unha cantiga, polo que recuperamos a de "Eu tirei un pao ao ga-to-to"
E por si fora poco, vía o Ceip Castrillón atopamos un video do conto, que podedes enlazar AQUÍ.

Como podedes comprobar, con este conto estivemos ben ocupad@s.

Lucía e o Día da Paz

Para celebrar o Día da Paz traballamos un conto: Lucía e os seus amigos
Coas fichas traballadas, cada un dos nenos e nenas editou o seu propio conto en Editorial Unitariadevide. Ao remate falamos do significado da pomba e do día da paz: PARA RESOLVER OS CONFLICTOS COMPRE FALAR, NON PELEXAR, e para rematar pintamos nas mans unha pomba que levamos para casa xunto co conto.

O galo Traganoces

Como andamos a apañar noces teremos que cuidar que non nos pase como ao galo deste conto que, aproveitando, estamos a traballar esta semana:

"O galo traganoces" O autor é o contacontos Roberto Mezquita e o ilustrador portugués Bernardo Carvalho. OQO editora. 2011

Recollido da tradición oral, e un texto acumulativo e encadeado, polo tanto os máis cativos pódeno dramatizar - unha e outra vez- porque lles é moi doado de memorizar.

Nós xa estamos niso.

DURMIR

Mateo onte contounos unha historia:

O CAN DO VECIÑO LADRA POLA NOITE E POLO DÍA.
O GALO DO VECIÑO FAI IGUAL CÓ CAN.
ESES DOUS NON ME DEIXAN DURMIR.

A historia gustounos tanto que hoxe fixemos un conto con ela mentras enchíamos a escola de

GUAU! GUAU!!!!

e KIKIRIKI!!!!!!!!.

WANGARI E O COLIBRÍ

Este é o conto que contou Wangari:

Todo o monte estaba ardendo e o incendio espallábase máis e máis.
Os animaís fuxían espantados buscando o río para tentar salvarse.

Nisto viron como un colibrí voaba cara o lume.
- Que cousa máis rara- dicían- ese paxaro está tolo, nós fuximos e el vai cara o lume. Está tolo!
E pararon a ver que facía.

O colibrí voou ben alto no ceo ata o centro do incendio, e dende alí soltou, con moito cuidado, unha pinguiña de auga que levaba no peteiro.

O colibrí ía e viña, deixando cair cada vez unha pinguiña de auga.
- Ehhhhh!!!!- berráronlle os outros animais- que fas? Estás tolo?
O colibrí, case sen folgos, pousouse na pola dunha árbore e dixolles:
-Eu? Eu estou facendo TODO O QUE ESTÁ NO MEU PODER para parar este incendio.

Daniela

Navia, Amara, Saray, Irene, Arianna, Noemi....





Vía Coeducación

TIRICÓS

O venres pasado cando fomos ata a de Noemi para ver como funcionaba a muiñeira eléctrica, había debaixo do canasto moitos carozos, e os nen@s puxéronse a xogar con eles. Entón a avoa de Noemi contounos a historia dos TIRICÓS.

Os tiricós son unha especie de graos moi molesto e doloroso que che pode sair nas pálpebras dos ollos. E lle saen a alguén que, cando estaba a comer, unha embarazada gorentoulle a comida.

Cando xa sabes que te botaron un tiricó e queres anulalo - aquí intervén o millo- colles carozos de millo, fas un casteliño e lle prendes lume dende dentro.

O fume levará o tiricó lonxe, e quedas salvada.

Comentábamos máis tarde esta historia "antiga" a Fabiola, e ela díxonos:

- ¿Antiga?. No verán, cando estaba embarazada e comíamos todos na casa da miña nai sempre dicían:

- Botarlle primeiro de comer a Fabiola , non nos vaia botar un tiricó!!!

Mira ti por onde unha nai, que comía sempre a última, cando estaba embarazada querían que comera a primeira.... non fora a botarlles un tiricó!

A nosas tatarata......avoas, que listiñas eran.

SI CHOVE CÓNTAME UN CONTO

Onte tiñamos que ir visitar a horta da nai de Elena, e alá fomos.
Paramos no camiño con Eugenia, que tamén nos ensinou a súa horta, paramos coas ovellas que estaban pacendo no camiño , e desviámonos ata un lugar secreto que coñecía Jose Ángel, onde medraban os marotes, pero non collimos ningún. Como eran poucos, deixámolos estar.
Ao pouco de chegar, cando a nai de Elena nos estaba a ensinar unhas leitugas que lle naceran no xardín, púxose a chover e fumos correndo para o cuberto.

¿Que facemos agora?¡¡¡¡Un conto, un conto!!!, e Elena trouxo un conto e púxose a ler. Era La vaca que puso un huevo. Gustounos tanto que alí mesmo decidimos compralo para a Biblioteca.

Ah! aínda que o conto viña en castelán Elena leuno en... ¡galego!. Tradución simultánea, como dicía o seu pai.

Cando parou de chover, Carmen, a nai de Elena, levounos ata a horta . Tamén tiña as leitugas coas cebolas, vese que son moi amigas, pero había moitas máis hortalizas e verduras, e aprendimos alí mesmo os seus nomes.

Logo de pasar a saudar ás galiñas, años e coellos, marchamos correndo para a escola, porque empezaba a poallar outra vez.
Corrimos e corrimos todo o camiño. Cando por fin chegamos, estabamos un "pouco" mollad@s e un "moito" esgotad@s.

Tanto, que David dixo:

- Eu ao chegar a casa voume deitar a durmir.
E unha chea de voces contestaron:
- Eu tamén!


Aquí queda o "documento gráfico", e si queres ver as leitugas de Carmen ou de Eugenia , podes ir ao Blog das leitugas

Ollos morados. O libro.

Hoxe é o Día do Libro, e en Edicions Unitariadevide pasamos o día facendo libros. Cada neno e cada nena fixo o seu propio libro co conto que Érika nos contou onte.
Mañán os encuadernamos e levarano para a biblioteca da súa casa.

Ollos morados

Hoxe estabamos no Contacontos contando historias, cando Erika pedíu a palabra.

Contounos unha historia tan bonita que decidimos escribila, e mañán, que é o Día do Libro, traballar con ela para facer un novo libro para A Dúas. Seguro que ademáis poderemos facer cartaces, unha obriña de teatro e ata unha cantiga.

Esta é a historia que nos contou Érika:

- ONTE POLA NOITE O FANTASMA DOS OLLOS AZUIS ESTIVO NA MIÑA CASA, E ESTIVEMOS OS DOUS MIRANDO A TELE.

EU ESTABA SENTADA NO SOFÁ GRANDE. O FANTASMA ESTABA SENTADO AO MEU LADO.

CHEGOU O MEU PAI E COMO NON VÍU AO FANTASMA, SENTÓUSELLE ENRIBA.

METEULLE UN COTOVELO NUN OLLO.

AGORA O FANTASMA DOS OLLOS AZUIS TEN UN OLLO MORADO.

Preciosa historia ¿verdade?, ademáis con moito "aquel"

Dramatizar o "suceso" foi inmediato. Por suposto Erika sempre fixo de Erika e só quedaron dúas presonaxes para ir rotando: o fantasma e o pai. Carliños desesperado porque non lle daba tocado chegou a ofrecerse para facer de sofá- ¡ía en serio!-

Converter a cor azul en morada foi doado sobre todo cando Lucía nos explicou a fórmula:

AZUL + SAGUE = MORADO.

¡Vaites con Lucía!

Escribir, ler, debuxar, buscar na Biblio.... non será problema, pero facer a cantiga, non sei, dame que o vou ter complicado.

E que levamos dúas semanas que fora do "chiqui chiqui" non existe nada que lles page a pena. ¡E como bailan! ¡E como cantan!

Uno, el bikivan
dous, el curaito
tres, el mikelaso.....

O Fantasma dos Ollos Azuis

A Unitaria de Vide é moi velliña, construíronna a comenzos do século XX cos cartos que dende Brasil mandaron os viciños que alá estaban emigrados.
E como todo o mundo sabe, aos fantasmas góstanlles as casas velliñas.

Pero tardamos moito en enterarnos de que na Unitaria de Vide, ás veces, vivía un fantasma.

Dende sempre pasaban cousas extranas: tremaban as ventás, a porta abríase sóa, os papeis saían voando, os cartaces caían ó chan, marchaba a luz... e un día, hai moito tempo, decidimos escreber unha carta á Bruxa do Campanario, que daquela estaba de vacacións no Brasil. Ao pouco, ao chegar pola mañán atopamos unha nota . Dicía:

NON VOS PREOCUPEDES. É UN FANTASMA AMIGO MEU. XA FALEI CON EL E NON PRETENDE ASUSTARVOS.SÓ QUERE SER O VOSO AMIGO.CUIDA DA ESCOLA E MÁNDAME AVISO CANDO PASA ALGO.

¿Un fantasma?. ¡Un fantasma!

¡Menudo follón se montou!Pero Isaac, un neno que agora xa é un maior, comenzou a falar e dixo:

- Eu xa sabía que había un fantasma. Unha vez falei con el no cuberto da casa da miña avoa. Non se pode ver ben porque é invisible,pero eu sabía un feitizo, que agora non me acordo, e puiden velo un pouquiño. Ten os ollos azuis e estaba un pouco triste porque non tiña amigos-.

Carla dixo entón que ela tamén o vira un día na porta da cociña da súa casa, e que si, que tiña os ollos azuis.

Dende ese día,sabemos que temos un novo amigo. Chamámoslle O Fantasma dos Ollos Azuis, e cando a porta da escola se abre sóa, non nos asustamos porque sabemos que é o noso amigo que quere xogar. Si estamos acupados dicímoslle:
-!Fantasma dos Ollos Azuis, vai dar unha volta, que estamos traballando e agora non podemos xogar contigo!
Pero outras veces saimos ao patio e xogamos con el. Semella que é o vento, pero nós sabemos que é o fantasma dos ollos azuis xogando con nós.

A Bruxa da Cova de Enfrente

Diario da veiga


Se estás no patio da escola e miras para o sur, verás unhas enormes montañas. Na máis alta, que parece que se xunta co ceo inzada de muiños de vento, hai unha cova moi profunda.

Nesa cova vive unha bruxa: a Bruxa da Cova de Enfrente.


É unha bruxa vixiadora que se senta nun banco á porta da súa cova para ollar ao lonxe e enterarse de todo o que pasa en Vide e en Portugal.

O problema é que esta bruxa non é boa.É unha bruxa malvada que gosta de facer malfeitizos, sempre enfurruñada e rosmando.

Antes, tiñamos medo dela, pero a Bruxa do Campanario contounos un segredo: cando a Bruxa da Cova de enfrente escoita rir aos nenos e ás nenas, empeza a doerlle a cabeza e tense que meter na cama ¡tres días!, e como a súa cama esta no fondo máis fondo da cova, neses tres días non se entera de nada do que acontece en Vide nin en Portugal.

Claro que a Bruxa da Cova de Enfrente, como sabe que coñecemos o seu segredo, fai malfeitizos para que os nenos e as nenas non teñan ganas de rir.

Hai un malfeitizo destes, que o manda polo vento sempre que pode ata a escola, e ás veces lle funciona. Con ese malfeitizo, aos nenos e nenas éntranlle ganas de meterse o mandilón na boca, ou ós botóns, ou a plastilina, e así pódenlle sair pupas na boca, ou doerlle a barriga, e logo non teñen ganas de rir.Pero agora, que xa o sabemos, cando notamos que está chegando o malfeitizo, avisámonos uns aos outros, aguantamos as ganas e.... poñémonos a rir, para que a bruxa se teña que ir para cama outros tres días.

Outras veces fai o malfeitizo "bate non fales".Ese si que é un malfeitizo malísimo. Os nenos e as nenas esquecen que poden falar para resolver os problemas e baten uns nos outros, ou se empurran, ou se berran, e logo póñense tristes e choran. A bruxa do Campanario tivo que facer un feitizo especial para combatelo, e todos os nenos e as nenas, e ata as nais e os pais e as avoas, aprendémolo . É o feitizo "fala que podes" e funciona así: se tes un problema con alguén, porque che magoou, ou che colleu a silla, por exemplo, vas onda el e lle explicas que che doeu, ou che molestou o que che fixo. Entón, tenche que pedir perdón e dicirche que non cho vai a facer NUNCA MÁIS, vos dades unha apreta moi forte, un bico e...¡xa está solucionado o problema!. É moi importante seguir TODOS os pasos para que funcione ben.

A Bruxa da Cova de Enfrente ten que estar aborrecida cos nenos e nenas da Unitaria. Eles a rir e a bruxa ¡a durmir!.

A Bruxa do Campanario

Hoxe, como estamos en ABRIL LIBROS MIL, decidimos comenzar a facer un libro para a Biblioteca . Un libro de seres máxicos. Uns son amigos nosos, outros non tanto. Pero é importante coñecelos a todos porque si andas por Vide ou pola escola, podes atopalos.


A Bruxa do Campanario é a máis importante, e vai ir na primeira páxina.
Fixemos moitas “fotos “ dela, pero escollimos a que fixo Iván , porque saíu moi guapa.

A Bruxa do Campanario vive no campanario da igrexa de Santa María de Vide.
É unha bruxa sabia e xenerosa. Sabe miles de feitizos, pero os mellores son os “feitizos para cuidar” e os feitizos para “resolver problemas”. Tamén están os “feizos sorpresa” que dan alegría e fan rir.
Si marcha de viaxe, a Brasil por ejemplo, deixa os feitizos pegados nas campás, e cando Edu, que é o encargado, ponse a tocar as campás, os feitizos se soltan e comenzan a funcionar.
Si as campás din:
Don, don, don….. saen os feitizos de cuidado.
Pero si din:
Talán, talán
Talán, talán…..os que saen son os feitizos para resolver problemas.
Os feitizos sorpresa saen cando as campás soan así:
Tántalan, tántalan,
Tántalan , tántalan….

O ano pasado David, que aínda era pequeño, non podía dormir porque había un monstruo no pasillo da súa casa. A Bruxa do Campanario ensinounos un feitizo e axudounos a resolver o problema.

Si un neno ou unha nena berra moi alto: ¡¡¡¡BRUXA DO CAMPANARIO!!! e logo da tres palmadas, o monstruo queda pechado no “Castelo das nubes de lonxe”, de onde non poden sair ata que se fan bos e prometen non dar sustos nunca maís.

Cando os maiores que xogaban ao fútbol romperon o freixo do patio, a Bruxa do Campanario fixo un feitizo de cuidado e tod@s poidemos ver como o freixo se recuperaba. Tamén cando imos de paseo levamos un feitizo de cuidado para que os camións da mina se aparten de nós. Este feitizo só funciona se imos pola beiriña da estrada.

E a Bruxa danos moitísimos feitizos sorpresa. O tobogán, a casiña, o xogo das pistas cando as acampadas de verán, o video…..Noemí e Lucía din que a Biblioteca A Dúas, foi un feitizo sorpresa da Bruxa do Campanario. ¿Será posible?.

Alia, a bibliotecaria

Cando en 2003 se producíu a invasión de Irak, Alia, era a bibliotecaria da cidade de Basora. Alia, muller amante dos libros, percatouse de que a biblioteca podía ser atacada ou incendiada e todos os libros gardados se perderían, e decidíu sacalos da biblioteca. Non llo permitiron pero ela foinos sacando pola noite, en carros, e gardounos na súa casa, nas casas dos seus amigos e ata nun restaurante que quedaba ó lado da biblioteca.
A cidade foi bombardeada e a biblioteca incendiada e destruída, pero Alia xa conseguira salvar o setenta por cento dos libros
No seu momento, falouse na prensa de Saad Eskader, director da Biblioteca Nacional de Irak, pero ninguén falou de Alia ata que a unha reportera do New York Times, Shaila K. Dewan que estaba a xantar nun restaurante de Basora, perto da biblioteca,o seu intérprete contoulle unha historia incrible sobre a guerra. E así foi.


O libro “A Bibliotecaria de Basora” de Jeanette Winter, editado en Juventud , cóntanos esta historia real: a loita da bibliotecaria Alia por salvar o valioso fondo da súa biblioteca.
Un libro cunhas preciosas ilustracións para lerlle as nosas fillas ou fillos pequenos ou para que lean sós

Sapoconchos

Onte, falando de Arturo e Clementina e do que lle acontecera a esta parella de sapoconchos, Iván contounos que el e a súa nai, non había moito colleran un sapoconcho no rio Termes, entre a ponte romana e as Puntaleiras; era grandiño e redondeado e botárono outra vez ao rio. ¿Sería Arturo ou era Clementina?.
Marta preguntou:
-¿Cando o soltaches, foi rio arriba ou río abaixo?, porque se foi rio arriba,era Clementina , e si foi rio abaixo era Arturo que volvía a lagoa.
-¿Que lagoa?, preguntaron tod@s.
Marta sabía moi pouco da lagoa, eu pouco máis.
Había que investigar, pois Arturo e Clementina xa non eran dous sapoconchos dun pais lonxano.¡Eran de aqui e vivían na lagoa dos sapoconchos!
Certamente,no límite entre Vide e Setados, separada do Miño por unha barreira de rocas, hai unha lagoa- o ollo do mar,a lagoa de Madáns, a lagoa do Pazo....- na que sempre houbo sapoconchos,aínda que cada vez menos. Buscamos en internet e descubrimos que o sapoconcho común galego está en peligro de extinción e se contan cos dedos os exemplares localizados.
Fixemos unha xuntanza "urxente" coas nais e hoxe pola tarde imos de excursión ata a lagoa a ver si localizamos algún Arturo- por decisión maioritaria as Clementinas fóronse todas polo mundo adiante e ese é un dos motivos non coñecidos da extinción-
Xa fixemos carteis para repartir por toda a parroquia invitando aos nenos e nenas de Vide a vir con nós ata a lagoa e de paso enterarse de como viven os sapoconchos e , como non, da historia de Arturo e Clementina.

¡A avoa de Guiomar vainos contar que pasou coas campanas que levaba a raiña Urraca e se afundiron no fondo sin fin da lagoa, e como ela de pequena ía a lagoa coa súa nai a curar o liño

E temos por decidir si Arturo e Clementina son sapoconchos ou tartarugas