ENTROIDO CON WANGARI

O mes de xaneiro quedounos corto e imos seguir con Wangari ata as vacacións de Entroido.

WANGARI E OS SEUS AMIGOS do Cinto Verde pasearán neste entroido polos camiños de Vide levando pequenas árbores da paz.

Fomos recoller landras debaixo do noso carballo e coas noces que xa tiñamos apañadas de antes fixemos dous alcouves:

Un para "dentro", e outro "fora" na veiga, perto das fabas e das cebolas.

Seguiremos a evolución das sementes para ver onde saen antes. Cando teñamos as plantas hai "diferentes" propostas de que facer con elas: dende ir á feira a vendelas ata regalalas @s veciños para que planten o arboriño no seu eido, ao xeito de Wangari.

Xa se verá, polo de agora seguiremos co blog das tarefas e cuidando dos alcouves.

CONTO DE WANGARI

Gracias as compañeiras e compañeiros das Bibliotecas Escolares, sempre xeneros@s e dispostos a botar unha man e "aprender á que non sabe", fun quen de "construir" este video co traballo das nenas e nenos.

Cantar e contar no día da paz

Mentras preparamos o alcouve onde as sementes de carballo e nogueira irán medrando para converterse en arboriños da paz, cantamos e contamos o conto de Wangari

CONFLICTOS

Hai días que a Unitaria é ese lugar privilexiado onde podes parar o tempo , esquecer as tarefas programadas, calendarios e horarios, sentarte na alfombra e "só" escoitar, dar palabras , mediar e axudar a que os nenos e as nenas resolvan os seus CONFLICTOS.

Porque hoxe no recreo tivo lugar a GRANDE LIORTA.

Dous minutos de labazadas, piñas, empuxóns, berros... e logo..... choros, moitos choros.

Contexto: As nenas decidiron que TODOS ían xogar a pillar, pero os nenos non querían. A elas tanto lles tiña o seu desexo e pilláronos, levaronos ao cárcere....ata que eles marcharon para o cuberto avisando que NON QUERÍAN XOGAR. Elas, teimudas, foron onda eles a pillalos de novo.

....e dous nenos botáronas fora a piñas... e dúas nenas contestaron con labazadas... e... e... e remataron os catro chorando.

E fomos para dentro a "solucionar".
Nas primeiras roldas de intervencións todo estaba moi claro:
Se os nenos non querían xogar, elas non podían seguir molestando.

PERO:

Elas: Os nenos son VIOLENTOS, porque se nos dixeran "por favor non nos pilledes que non queremos xogar" ben alto, en vez de bater en nós, pois xa non pasaba nada.
Eles: Pode ser que llo dixeramos baixiño, pero non nos facían caso e non nos quedou máis remedio que "darlles".

E houbo que seguir fiando.

Pouco a pouco foi quedando claro que unhas por non facer caso cando lles dín "NON", outros por resolver batendo, outras por responder con máis....estaban tod@s metid@s nun lío.

Chegados a este punto, unha das nenas preguntou con voz toda agoniada:

- ¿E si nos pedimos perdón e falamos, solucionamolo?
- Non sei- dubidei eu- non sei. Isto foi MOI GRAVE.
Entón choveron as propostas:
- Mira como nos damos apretas, e bicos.... e ti non ME BATAS NUNCA MÁIS, e tí TAMPOUCO ME BATAS A MIN, e ti pídeme perdón, e eu douche unha apreta MOI GRANDE........

- ¿Ves profe como solucionamos FALANDO?

E a mellor:
- Profe, hoxe AINDA non era o día da paz.

E con tanto falar déronnos as dúas da tarde.

Para casa que xa era hora. Conflicto solucionado.




vía Trafegando Ronseis

WANGARI E O COLIBRÍ

Este é o conto que contou Wangari:

Todo o monte estaba ardendo e o incendio espallábase máis e máis.
Os animaís fuxían espantados buscando o río para tentar salvarse.

Nisto viron como un colibrí voaba cara o lume.
- Que cousa máis rara- dicían- ese paxaro está tolo, nós fuximos e el vai cara o lume. Está tolo!
E pararon a ver que facía.

O colibrí voou ben alto no ceo ata o centro do incendio, e dende alí soltou, con moito cuidado, unha pinguiña de auga que levaba no peteiro.

O colibrí ía e viña, deixando cair cada vez unha pinguiña de auga.
- Ehhhhh!!!!- berráronlle os outros animais- que fas? Estás tolo?
O colibrí, case sen folgos, pousouse na pola dunha árbore e dixolles:
-Eu? Eu estou facendo TODO O QUE ESTÁ NO MEU PODER para parar este incendio.

COMENTARIOS ÁS ENTRADAS

Hoxe caseque quedamos sen alumnado. Seica hai un "virus" pululando por As Neves.
Como eramos moi pouquiños, traballar no blog foi moi doado.
Aprendimos a ver os Comentarios ás entradas da semana pasada ao blog das tarefas, buscar quen podía ser, de onde, e contestar.

Estaban encantados, e eu moi agradecida ás compañeiras de outras bibliotecas que deixaron o seu comentario .

Tomáronno tan en serio que me decatei que isto era tan importante como o propio proxecto de traballo e tiña que darlle a importancia que merecía.

Isto foi o que escribiron Saray, Jose e Javi:

A María:

PINTAMOS MOI BEN.
VIVIMOS EN VIDE.
VIDE ESTÁ NO PLANETA TERRA.
WANGARI É DE KENIA.
CERVO QUEDA MOI LONXE.
MOITOS BICOS MARÍA.

A Leo:

LEO TES UN NOME MOI RARO.
VEN AO BLOG SEMPRE PERO NON NOS DEAS COLETAZOS.
TEMOS UNHA BIBLIO AO LADO DA CLASE.
TEMOS FABAS NA VEIGA.

BICOS DE JOSE SARAY E JAVI.

A Mateo, que hoxe non veu a clase:

MATEO QUEREMOSTE MOITO.


Sorprendente , verdade?

Cando chegaron as nais e pais a buscalos, proxectamos o blog na pizarra dixital e tod@s estivemos a ler os comentarios e as respostas. Aínda rimos un pouco coas súas saídas, e sentímonos moi orgullosos dos nosos nenos e nenas.

Wangari e a diversidade cultural

O swahili é unha lingua bantú falada sobre todo na África Oriental. É a lingua oficial de Kenia, Tanzania e Uganda, pero tamén se fala noutros paises da zona: Congo, Ruanda, Burundi, Mozambique e norte de Somalia. Calcúlase que máis de 50 millóns de persoas falan swahili, pero para a meirande parte delas é o seu segundo idioma, e teñen outro idioma africano como lingua materna. O swahili ven a funcionar como unha lingua franca africana no lugar do inglés colonial.

Wangari Maathari cos anos foi cada vez máis consciente do vínculo esencial que hai entre diversidade biolóxica e diversidade cultural:

" Para dar voz e voto á poboación local, nas reunións do Movemento do Cinto Verde nas zonas rurais empréganse sempre as linguas vernáculas- no lugar do swahili- aínda si é precisa a presencia dun traduct@r" " O renacemento cultural é o único que pode evitar a destrucción do medio ambiente, o único xeito de perpetuar o coñecemetno e a sabiduría herdados do pasado e imprescindible para a supervivencia das xeneracións futuras". "Unha nova actitude cara a natureza permite adoptar unha nova actitude cara a cultura e a súa influencia no desenvolvemento sostible: unha actitude baseada en entender que a propia identidade, o repecto a un e unha mesma, teñen un papel fundamental na vida dunha comunidade e na súa capacidade de emprender accións que beneficien e garantan a súa supervivencia"
vía Revista Medi Ambient

A min gústame esta muller.

E entendo a importancia de promocionar o swahili en Kenia sen esquecer a defensa da propia identidade ao través do respecto ás linguas tribais.

Na escola aprendimos esta cantiga: é un canto tradicional do Congo en lingua lingala.