CURSO 2014/2015

Xa comenzamos o novo curso, un curso MATEMÁTICO, pero antes imos presentarnos:

Velaquí os protagonistas :

Supermercado

Esta semana temos unha tenda na escola:

"A tenda de Sabela", onde se venden unha chea de productos que os nenos e nenas poden mercar cos cartos da escola.

Os nosos cartos son regletas, e no banco déronlle a cada neno para gastar:
- tres de 1euro.
- dúas de 2 euros.
- unha de 5 euros.

Vendemos galdrumadas, galletas, libros, cochiños, monecos, puzles..... de todo!, e o máis importante: o que se compra , pódese comer ou levar para casa.
Non era doado comprar porque había que pedir a volta, pero axudándose uns aos outros os productos foron desaparecenso
da tenda.

Uñas de cores: profe, hai un problema

Chegou Antón a clase coas uñas pintadas, cada unha da súa cor. Pintáraas na casa da súa avoa e viña todo contento. Como houbo alguén que dixo que iso non era cousa de nenos,  na roda falouse, e chegaron á conclusión de que pintarse as uñas de cores estaba "guai", foras neno ou nena.

Quedamos que para o día seguinte, TODOS, iamos vir a escola coas uñas de colorines. Na hora da saída falamos coas nais e pais e quedou decidido.

E o martes as uñas de todolos nenos e nenas, mestra incluída, eran un festival de cores. Todos ensinaban as súas mans cheos de fachenda, así que aproveitamos "o tirón" para pasar a mañan traballando mans, cores, series, e suma e segue.

Pero o mércores pola mañan, á chegada, Saul achegouse a min todo cariacontrecido:

- Profe, hai un problema...
- E logo , qaue pasa?.
- Pois que os nenos da cidade non se enteran de nada....
- ....?
- Que onte fumos eu, Marcos e Diego á cidade ao cumpreanos do meu primo, e todos se riron de nós por levar as uñas pintadas! Están chouchos! Non se enteran de naaaadiña!
Entón intervén Marcos:

- De verdade que non se enteran. Tampouco sabían onde se poden cazar rás, así que mira ti.
- Profe, vas tes que ir a explicarlles ti as cousas, porque  imos ter un problema- rematou Saul.

Diego que ata aquí estaba ao seu, poñendo o mandilón, saca a man pola manga e di:

- E tamén lle explicas o do río Miño!
-........?

E marcharon os tres, Saul e Marcos e Diego, correndo e saltando pola escola adiante .

Eu quedei chantada no chan, mirando para eles.


Pois si que hai un problema......... e iso que a "cidade" era Ponteareas.........

Aldea total

Mentras esperabamos polas "obras", aproveitamos para aprender de excavadoras, camións, compactadoras, pavimentadoras..... unha chea de máquinas espectaculares que fixeron as delicias de nenos e nenas, cun  "profe" de luxo, o avó de Ruth, que nos foi explicando as diferentes procesos de traballo para o asfaltado das rúas.
E chegou o día que comenzaron a asfaltar e.....

a parte de diante da unitaria LIBROUSE DE ASFALTO!!!.

 As máquinas- sabiamente guiadas- fixeron unha maravillosa curva seguindo a linea orixinal do camiño e deixaron o frente do edificio liberado.

Agora teremos que seguir chamando ao Concello para que seguen a herba cando medre, teremos que pedir axuda a avoa de Samara para podar as hortensias. Ás veces, cando chova moito, haberá pozas, e teremos que poñernos as botas para saltar dentro delas..... enfín unha morea de traballo , pero

que lle imos facer se estamos na ALDETOTAL!!!

Esta vez libramos.

Estrada cortada por obras

Cando chegamos pola mañán, isto foi o que atopamos. E maquinaria: enormes palas e excavadoras e todo preparado para asfaltar:

Asfaltar o camiño estaba ben pero, preguntamos ao capazaz da obra, e díxonos que tamén ían asfaltar a parte de diante do edificio

- Precioso aparcamento vaille quedar-, díxome.

- Pero non precisamos dun aparcamento, querémola como está, co seu espacio arredor, con herba, hortensias e árbores, á beira do camiño.

- Pero señora, queda moito máis bonito o asfalto, e máis limpo.

Cumrpría un "claustro urxentísimo", e chamamos ao alcalde.

O alcalde escoitounos- been!- e díxo:

- É un proxecto da Diputación, verei que se pode facer.

Nós esperamos que se poda DESfacer.

...como dicíamos onte...

Este curso na unitaria non hai "pequeniños", pois non hai alumnado de 3 anos, e como xa todos son "vellos", entraron o primeiro día pola escola adiante tan campantes.

Eu e as nais estabamos a saudarnos, comentar sobre o novo curso....falar... e nisto, decatámonos que todos os nenos saían correndo pola porta para fora.
-Que pasa?, onde ides?- pregunto eu.
- Imos ver o ceo, para poñer o calendario- dime Antón, e continúa- eu son encargado de día e xa pasei lista. Estamos co calendario pero tes que axudarnos para poñer o día, que non sabemos que número é- e seguíu aos outros.

As nais e eu quedámonos abraiadas.

E o "periodo de adaptación"?

Era para ver. Nós a falar e eles a "dar clase".

Despedímos correndo e eu funme ao contacontos, onde facemos a asamblea das mañáns, e onde
xa todos de volta, estaban sentándose.

Antón díxo:

- Puxemos o cartaz de ceo con sol.

E eu contestei:

- Ben, pois como dicíamos onte.....

Casa de monecas

Charo, a nai de Dimas fíxonos un agasallo:

unha casa de monecas!

e non viña sóa, viña tamén cunha morea de pequenos mobles para que poidésemos xogar con ela.

Pois xa temos traballo para toda a semana, pois non hai quen poida separar aos nenos e as nenas dela, así que, aproveitando o tirón imos traballar A CASA, AS DEPENDENCIAS, e sobre todo traballaremos "os traballos na casa" e "compartir os traballos".

Preciosa casa verdade?

E para traballar, a Biblioteca preparounos estes xogos:

 

A Porta segreda

Hai dúas semanas que na escola de  Vide temos unha 

MÁXICA PORTA SEGREDA :

un ARMARIO? Non, non..... atrévete a abrir a porta e entrarás no mundo da A3

A porta segreda from aldeatotal

....pero non afoga

O pasado luns fundiuse a lámpada do proxector...Adeus encerado dixital, adeus bloge ABCDlibros, cambia toda a programacíón Sabeliña que isto non funciona, ai!  ai!, cantos cartiños vamos a gastar!- seica custan o noso presuposto dun cuatrimestre.
O martes a fotocopiadora deixou de funcionar.
O mércores desapareceu internet - non está conectado, non está conectado, veña a repetirse a mensaxe.
O xoves, hoxe, chámanme de Santiago que teño un "problemiña" co Xade.

Pero tamén......

O martes, ás 9 da mañán chegaron un grupo de nais, unha avoa, unha tía.... armadas de vasoiras, aspiradores, caldeiros e  fregonas, subiron á vivenda da escola- esa que levamos anos pelexando por converter en espacio escolar- e durante toda a mañán déronse unha fartada de limpar e fregar. Ata puxeron a funcionar de novo a vella cociña de ferro! Mentras, un pai foi mercar unha cerradura, colocouna e aínda tivo tempo de facer "arreglos varios" de fontanería.

O mércores, a "equipa de limpeza" continuou o traballo ata deixar todo "como los chorros de oro", e a cociña de leña a todo gas, para quentar a casa.

O xoves, hoxe pola tarde, ás nais que non poideran ir polas mañáns  e máis eu, pasamos alí a tarde limpando o soto, e recolocando o material. 

Para o sábado  xa quedaron un grupo de pais para darlle o remate a porta que abrimos para comunicar a escola coa vivenda e solucionar os "problemas da luz"

Non sei que "acontecerá" mañán pero está claro que na Unitaria de Vide é moi dificil afogar.

ALBA ENFADADA

Hoxe teño que falar de Alba.
Onte chegou xa  con ganas de "festa" e pasou a mañán refunfuñando por todo.
Cando o recreo rematou e eu mandei entrar, ela e outras tres máis decidiron non facer caso e seguir xogando na area. Ao ver que de entrar nadiña de nada, pecheilles a porta e agardei algunha resposta.
As "amigas" fixeron amago de botar a correr e entrar pero entón Alba, cargada de autoridade díxolles:
- Non pasa nada, si non nos abre a porta seguimos xogando.
Samara, a máis pequena, púxose a chorar e entón eu, abrindo a porta díxenlles:
- Podesde dicirme que vos pasa?
Entón Alba, cargada de "santa indignación" berroume:
- Mira o que fixeches!!! Fixeches chorar a Samara!!!
- Eu?
- Si, tiiiiiii. Pídelle perdón!!!
Bueno, entraron, sentámonos na roda para falar , "arreglámonos" todas pero Alba seguíu sen baixarse do carro, así que logo dun rato sen solución posible, díxenlle:
- Mira Alba, imos seguir co traballo e logo, quedámonos a falar ti e máis eu , vale?
Ela debeu imaxinar algo terrible , veu detrás de min e  moi suave díxome:
- Sabes o que pasa? que si non como ... eu morro!!!
Eu seguín andando. Ela colleume da chaqueta, púxose diante de min, e con "paciencia" explicoume:
- Profe, escoitame: EU SI NON  COMO MORRO!!! E SI MORRO...QUE VAS FACER TI , EH????

Agggg! Esqueceuseme dicir que Alba ten catro anos.

Hoxe a súa nai contábame que cando lle preguntou polo "problema" que tivera na escola contestoulle:
- O problema o tivo a profe: fixo chorar a Samara, que é pequeniña.
Pois vai ser que teño un problema.
Pero hoxe Alba foi a primeiriña en entrar do recreo.

AMABLE

Estou sentada no banco, á sombra do plataneiro, mentras eles xogan na area.

Achégase a min Soraya- 3 anos- e sinalando para o c oche que está aparcado no camiño dime:

- Profe, mira que amable é o outono. Botou as follas por riba do teu coche.

Saul- 3 anos- sigue enchendo a carretilla da area pero intervén na conversación:

- A min gustoume moito iso que inventaches o outro día do outono, que bota as follas para abaixo, e logo as follas se pintan. É moi amable o outono. Si señor.

Alba- 4 anos- ponse de pé, e enfróntase a Saul e Soraya dicindo:

- Iso non é amable. Amable era a "nosa velliña"- a súa bisaboa morreu non hai moito- que sempre dicia: Moitos biquiños para toda a xente. PARA TODA A XENTE !!. Ela si que era amable.

E cada un seguíu coa area.

Cando entremos do recreo paréceme que vou ser moi "amable" con tod@s eles.

CURSO 2011 2012

Comenzamos un novo curso e pola primeira vez só hai alumnado de 3 anos e de catro anos.12 en total e non hai ningún de 5 anos. Son tod@s tan pequeniños!E temos dúas parellas de xemelgos: dúas nenas igualiñas igualiñas, Iris e Noa, e dous nenos en 3 anos, Marcos e Diego, que aínda que parecidos non hai problema e saber quen é quen.

O primeiro día tivemos que "castigar" a nosa esquelete Lola.

Samara,en canto se sentou na roda díxome moi enteira, pero con cara de susto:

- Maestra, castiga a esa nena!!
- A Lola?- dixen eu.
- Si. Mándaa para fora!
Para fora non a mandei pero leveina para ben loxe, na entrada da biblioteca. E desde aquela Samara de cando en vez aínda me recorda que "a nena está castigada, verdade?" Pois si, e dame que vai ter para largo.

E asi estamos:preparados, listos.....XA!!!!

Gatos

Houbo un ano que tivemos pexiños , outro vermes de seda, o curso pasado viña o año de Noemí á escola a que lle dera o biberón, este curso o can das xemelgas ven todos os recreos a visitalas, pero esta vez, esta vez superamos todas as espectativas:

Temos tres gatiños que non teñen nin unha semana!

Apareceron na porta de escola dentro dunha caixa.

Estamos a "investigar" quen foi a "alma caritativa" qu

e os "donou", pero mentras haberá que alimentalos, non?

Sandra, Bea e Rocio, as supernais, deseguida dispuxeron o "atrezzo" e niso estamos, en que "saian adiante"

Entre os nenos e nenas, moita discusión:

Alba: Porque a súa nai os abandonou?

Noa: Ao mellor estaba enfermiña.

Alba: Pobres gatiños A B A N D O N A D O S.

Irene: Igual tivo que marchar a Ourense.

Alba: Pobres gatiños A B A N D O N A D O S.

Mateo: Pero si nós lles damos de comer non morren.

Alba:Pobres gatiños A B A N D O N A D O S.

E Alba seguíu así toda a mañán.

Á hora da saída houbo "un gatiño abandonado" menos, pois Bea a nai de Iago, decidíu "libremente"adoptar un -maaamaaa porfa, mamamama porfaaa- que se chamará Gari.

Aínda nos quedan dous.

Vexo vexo

Estaban @s nen@s a xogar ao "vexo vexo" e apandaba Irene:

- Vexo vexo.
- Que ves?.
- Unha cousa.-
- Que cousa é?
- Unha cousa que empeza por.....BE!
- Bota.
- Nooon!
- Balón.
- Nooon!
- Beso.
- Nooon.
- Pedimos papas.
- VERO!!!!!
Entón Javi dille:

- Non vale!, non vale!!!. Vero empeza por UVE.

Irene achega a súa cara á de Javi e vocalizando di:
- Dixen VE,VE VEROOOO, non dixen U U U U VEEERO.

Javi quedou calado, e u fíxenme invisible.

O brazo de Érika

Hoxe enterámonos que Érika rompeu un brazo, chegaba do hospital aínda un pouco asustada, pero como é de Vide, que quere dicir FORTE e VALENTE, antes de voltar para casa achegouse á escola - que os martes pola tarde está aberta a Biblioteca- a saúdar @s amig@s e contarlles o que lle pasara:
Caíu e rompeu OS DOUS ÓSOS DO ANTEBRAZO!

A tod@s pareceulles que un óso, pasa, pero DOUS!!!!!, e como era iso de que había alí dous ósos?

Como xa era tarde quedamos que ao día seguinte na escola investigaríamos, e que os que xa van á escola de As Neves investigarían alí.

A ver que pasa mañán, pero por se o tema segue "

candente", que dame que seguro, deixo aquí uns enlaces e recursos, pois mestra previsora vale por oitenta e catro.

Vía Aula 365. Preme e xoga

Vía Bjuegos. Preme e xoga

Vía Cajastur.Preme e xoga

Xogo O corpo Humano. Junta Castilla León

Xogo memoria Osos do corpo .

O esquelete humano: Gobierno de Canarias

Esquelete con pasta: Enlaescuelacabentodos

Colorear esquelete: Educima

O esquelete: Vedoque

Títere esquelete: Fichas infantil

Esquelete: Saludalia

memoria curso

Xa estamos no final deste curso, e para recordar e leva, compuxemos unha revista.

Certamente pasámolo ben xunt@s, e fixemos unha morea de cousas.

... e as que seguiremos a facer.

Como a nosa memoria pode ser feble, poderemos atopar a testemuña no blog:

Preme na imaxe

AS OVELLAS DE ISABEL

Hai dúas semanas Isabel contounos na escola unha historia moi triste: tiña dous años sen nai, ás súas mamás morreron despois de nacer eles. Viñera o veterinario pero non conseguira salvar a ningunha. ¿Que ía pasar con estes años que non tiñan quen lle dera de mamar?
- Tes que darlles biberón!, dixeron todos.
- Pero iso é moito traballo, e non teño quen me axude.
- Axudamos nós- ofrecéronse.

E hoxe cumpriron o prometido.
Fomos con Isabel ao prado onde estaban coas outras ovellas e años, a levarlles os biberóns e darlle de comer.

Un chámase Sol, o branco, e outro Estrela, o negro.
Os dous viñeron corrrendo dicindo beeee! beeeee! en canto escoitaron a voz de Isabel a chamalos.

@s nen@s déronlle os biberón a un e a outro, e aínda quedamos un rato sentados na herba mirando para eles.


De volta na escola buscamos na Biblioteca o libro/canto de Suso Vaamonde e Manuel María, "Os soños na gaiola" e escoitamos " O meu año"


Teño un año branco
como outro non hai.
Teño un año branco
que quedou sin nai.


E por si queredes aprender a cantiga deixamosvos este video:

Deberes

Dende que empezamos co conto de Wangari e o blog das tarefas @s nenos estarán aprendendo pero a mestra...Canto está aprendendo a mestra!!!!.

Xa sabía que os proxectos de traballo son dinámicos, pero agora, co blog pasan cousas como esta:

Eu propoño que "preman" nunhas imaxes porque penso que logo poderemos falar de Wangari, onde vive, de Kenia, a súa paixase, as árbores... e eles deciden que van falar, e falan, e queren ver máis imaxes, e como se escribe... león, elefante, xirafa, e porque un guepardo non é un tigre,e si ó elefante da foto é o pai ou a nai... e dícenlle á profe - a min- :
-Profe garda estas fotos- as dos animais- e logo as imprimes, e tamén podes poñelas aquí - no blog- para telas todas xuntas.
- E tamén lle podes poñer debaixo o nome e así xa miramos nós como se escribe.
- E podes facer unha ficha de fotos.
- E.. e.... e....

E o mundo ao revés. ¿Ou será así o mundo ao dereito?
E marchan para casa avisando:
- Profe, acórdate de facer os deberes.

Acordeime.

Como se titula?

A escola convertida nun estudio de arte, e @s nen@s cos dedos uns, con pinceis outr@s, pintaban e pintaban.

Ao remate, chegou o memento de contar o que pintaran poñendo un título á súa obra.

Dende que entrou nas súas vidas Miró, os cadros destes nen@s levan títulos do máis "expresivo", tipo : Linea negra voando cando chove- foi o título que lle puxo ao seu José Ángel, así que xa non me sorprendo dos productos da súa imaxinación, pero xa colgáramos a secar tódalas "obras" cando me decatei que Noemi non nos dixera o título da súa.

- Noemi, non nos dixeches como se titula o teu cadro.
- Ah! titúlase OCO.
- Oco de buraco?
- Non profe! Oco de EDITORIAL OQO!

Mudiña que me quedei.

E que menos que colgalo aqui.

O año

Xa sabíamos que na casa de Noemí nacera un año que non mamaba da súa nai.
Para que comera, Noemí dáballe un biberón e o añiño estaba saíndo adiante.
¡Que mágoa que chove e non podemos ir a velo!- dicíamos.

Pero a mamá de Noemí trouxo ao "bee...beee...! á escola e tod@s poidemos ver como en canto víu a Noemí botou a correr onda ela .
Noemí deulle o biberón que Ana traía preparado. Como chupaba!!
Cando Noemí se movía, alá ía o añiño atrás dela, como se fose un canciño.

Agora estamos facendo un conto novo:

O año de Noemí veu á escola.
Facía: BEee Beeeee!
Noemí deulle o biberón.
Javi tíñalle medo.