un blog para compartir, explorar, aprender...unha porta que mulleres de Vide abrimos na Escola Unitaria para escribir e ler no mundo
mentras deixamos que o mundo entre na nosa "aldea total"
A UNITARIA DE VIDE FOI PECHADA O 30 DE XUÑO DE 2015. ESTE BLOG QUEDA COMO RECORDO DA SÚA ACTIVIDADE
Os venres pola tarde ensaiamos os cantos cos que recorreremos Vide e As Neves os días 2 e 3 de Xaneiro.
"As Xaneiras", Panxoliña de Cadrón", os "Reis de Rinlo" e "Ollando pro ceo", son os éxitos deste ano. De seguro que recolleremos un bo aguinado porque cantar, cantamos DIVIINO!
E por si alguén quere aprender unha "nova", non deixedes de cantar e baillar esta panxoliña de Chouteira: "O cometido"
Chegou Saul de visitar a súa avó da aoutra marxe do Miño e tentou ensinarnos un xogo-cantiga que lle cantara ela.
- É un xogo, pero tamén é unha cantiga e máis un chiste.
Pero non se lembraba del, así que chamamos a Mariló, a súa nai, que víu onda nós a escola e aprendéunolo a todos.
Comenza como un conto:
As campás de Sela anunciaban:
- TEN LENDIAS, TEN LENDÍAS!!!
E as campás de Barcela contestaron:
- QUITAILLAS, QUITAILLAS, QUITAILLAS!!!
As campás de Ribarteme dixeron:
- CON QUE?, CON QUE?, CON QUE?
Entón dixeron as campás de Vide:
- CO MARTELOOOÓN, CO MARTELOOOOÓN !!!!!
E despois de estar a xogar toda a mañán, quedounos así:
No mes de xaneiro traballamos ao redor do libro "Seis barbudos" , un precioso conto de OQO que serve para decatarnos de que guiarnos polas apariencias só nos leva a equivocarnos coas personas.
O conto gustounos tanto que fixemos un conto novo.
Ademáis serviunos tamén para aprender a escirbir unha morea de palabras novas:
BARBUDOS
ATA LOGO!
PAN
TENDA
CHOURIZO
PALLASOS
GLOBO
CONTO.....
xogar aos oficios e as tendas, e contar para arriba e para abaixo quitando unha.
De remate coas fichas traballadas en Unitaria de Vide elaboramos un conto novo para levar para casa e lerllo á nosa familia.
Quedounos la mar ben.
Noa víñanos pedindo dende había varios días que foramos ata a súa casa, que tiña POMBAS DA PAZ.
Bea, a súa nai, propúxonos unha pequena excursión: ir ata Mirenciños, visitar a finca de José de Anselmo, que ten moitos paxaros nunhas enormes gaiolas, e logo ir ata o "campo do cego" onde ela nos invitaría a un pequeno almorzo e poderíamos ver as pombas de Noa.
Meu dito meu feito. O venres alá fomos.
Quedamos abraiadas ao ver as gaiolas de Pepe, pero tamén cos coellos e o loro que tiña María do Farruco, a súa veciña. Na casa de Noa comprobamos que si, eran pombas da paz- igualiñas igualiñas que as que pintamos nós, dixeron todos os nenos- e de remate churros, empanada e galdrumadas variadas, que fixeramos un longo camiño e tiñamos que alimentarnos.
Moitas gracias Bea.
E gracias a Rocío a nai de Alba, esta vez temos un video "pequeniño" de cando saiamos da escola para comenzar a excursión.
Este ano polo Entroido decidimos ir de pallasos, o noso disfraz farémolo cunha camiseta branca na que cada neno estanpará as súas mans de cores e unha perruca azul.
Os Pallasos fan rir, e por iso a súa roupa é de broma e pintan a súa cara de risa, así que estamos aprendendo a "poñernos de pallasos"- a frase é de Soraya- e logo xa poderemos "facer pallasadas".
Recollimos fotos de pallasos en internet e estudiamos as cores do seu maqueillaxe, a forma, a roupa, o pelo....
Temos un xogo de pintar pallasos na PDI e estamos a aprender unha cantiga que cantaremos cando vaiamos de comparsa pola aldea. Tamén estamos a facer un mural con doce pallasos moi difícil- hai que pegar 3 botóns da mesma cor pero de cor distinta ao traxe- pero que está a quedar "chulííísimo" e mañán comenzaremos coa primeira tanda de pintar mans.
Temos traballo abondo.
Se queres pintar, preme na imaxe:
E para aprender a facer pallasadas ningún mestre mellor que Charlie Rivel
Gracias , unha vez máis, a Trafegando Ronseis, coñecimos esta corta marabillosa que nos encantou.
Segundo o alumnado da unitaria, trata dunha biblioteca máxica que tiña un bibliotecario e os libro eran os fillos, pero tiña un fill/fillo máis que os outros porque nacera antes. E o que había de diferente é que os libros voaban e tiñan patas
En defintiva: segundo Uxúe son libros-fillos. Serán?
E segundo a "miña" traductora online o título é : Os fantásticos libros voadores do Sr. Morris Lessmore.
Admítense correccións.
Vos diredes.
Moitos papeliños pegamos para facer o noso conto de "Pequeno azul e pequeno amarelo", pero cando vimos o conto rematado quedamos tan contentos, que decidimos grabar as voces para contalo.
E pasámolo ben.
O problema foi facer a montaxe. Levoume o seu tempo aprender a facelo, pero ao fin, fun quen de conseguilo.
Aquí queda para que mañán os nenos e as nenas se sorprendan do ben que contan o conto e do lista que é a súa mestra.
Xa estamos a ensaiar os Cantares de Reis. Temos o repertorio mais ou menos decidido e xa van dúas cantigas preparadas. De seguir así cando chegue o día de sair a cantar imos arrasar, e os tractores cheiños do aghinaldo.
A primeira cantiga preparada é " Reis de Rinlo" unha adpatación que fixemos partindo da versión de Sondeseu no seu disco Barlovento
E para que o podan ir aprendendo @s que non poden vir os martes a ensaiar, onte fixemos unha grabación "profesional":
Hoxe, Día Internacional contra a violencia sobre a muller, e con máis de sesenta mulleres asasiñadas só en España no que vai de ano polo seu cónxugue ou ex-cónxugue, vemos xa que as campañas de sensibilización comenzan a dirixirse non só as mulleres que sofren a violencia, senón e tamén, ao protagonista desta lacra social: o home que exerce esa violencia , na procura do seu rexeitamento social. Un exemplo vémolo estes días na campaña institucional "Contra o maltratador tarxecta roxa".
Teremos XA que, sen subterfuxios, expulsar do campo de xogo social aos homes que se sinten co dereito de exercer violencia contra as mulleres, e en especial contra a "SÚA" muller.
Hai uns anos escoitaba a un home- con condena por malostratos- queixarse moi alporizado de que "pola culpa da súa muller", un compañeiro da obra lle retirara a palabra e cambiaba de sitio na hora do bocadillo por non sentarse ao seu carón. Sigo pensando que si tod@s nos comportaramos como "aquel compañeiro" tiñamos dado un paso de xigante contra a violencia de xénero.
Pero é que tamén xa é hora de identificar, visibilizar e dicir "BASTA" as "microviolencias"- os micromachismos dos que fala Luis Bonino- e que son o primeiro peldaño desa longa escaleira que nalgúns casos remata na violencia extrema, no asasiñato dunha muller .
Como di Bonino: ¿Que pasa con ese home- progre, intelixente e encantador- que traballa fora de casa como a súa parella e non se corresponsabiliza das tarefas domésticas pero di que "axuda"?
Microviolencias......Micromachismos.... tan integrados na nosa vida cotiá que non son visibles as máis das veces nen por nós mesmas.
As escolas galegas, a través dos seus blogs non esquecen neste día pronunciarse. Podemos acceder a través desta recopilación de Trafegando Ronseis
En Vide chamámoslle CANDEAS as follas dos piñeiros que, secas, caen o chan, e coas candeas asamos as castañas: unha capa de candeas, outra de castañas ben extendidas, outra de candeas para tapar, lume , esperar que se consuma e... listo!
É un sistema sinxelo pero que ten a súa arte, pois as castañas teñen que quedar b
en asadiñas, nin crúas nen chamuscadas.
Nós precisamos candeas para facer o Magosto por iso andábamos a procura da palabra.
A Bruxa do Campanario , sempre atenta, deixounos hoxe de regalo esta palabra colgada na porta:
CANDEAS,
Puxemos a funcionar a nosa fábrica das palabras e fixemos moitas "CANDEAS".
Logo fomos ao monte a buscalas, e aínda nos deu tempo a pintar CANDEAS, de dúas en dúas, porque Alba descubríu que as candeas son xemelgas, como Iris e Noa.
E como estamos fabricando palabras, mañán fabricaremos palabras con Saramago neste precioso conto:
Hai dúas semanas Isabel contounos na escola unha historia moi triste: tiña dous años sen nai, ás súas mamás morreron despois de nacer eles. Viñera o veterinario pero non conseguira salvar a ningunha. ¿Que ía pasar con estes años que non tiñan quen lle dera de mamar?
- Tes que darlles biberón!, dixeron todos.
- Pero iso é moito traballo, e non teño quen me axude.
- Axudamos nós- ofrecéronse.
E hoxe cumpriron o prometido.
Fomos con Isabel ao prado onde estaban coas outras ovellas e años, a levarlles os biberóns e darlle de comer.
Un chámase Sol, o branco, e outro Estrela, o negro.
Os dous viñeron corrrendo dicindo beeee! beeeee! en canto escoitaron a voz de Isabel a chamalos.
@s nen@s déronlle os biberón a un e a outro, e aínda quedamos un rato sentados na herba mirando para eles.
De volta na escola buscamos na Biblioteca o libro/canto de Suso Vaamonde e Manuel María, "Os soños na gaiola" e escoitamos " O meu año"
Teño un año branco
como outro non hai.
Teño un año branco
que quedou sin nai.
E por si queredes aprender a cantiga deixamosvos este video:
Gracias as compañeiras e compañeiros das Bibliotecas Escolares, sempre xeneros@s e dispostos a botar unha man e "aprender á que non sabe", fun quen de "construir" este video co traballo das nenas e nenos.
Mentras preparamos o alcouve onde as sementes de carballo e nogueira irán medrando para converterse en arboriños da paz, cantamos e contamos o conto de Wangari
