Estaban as leitugas....

Estaban
as leitugas
tan enormes,
tan tenras,
tan verdes
na viega
que....

¡había que comelas!

Libros de man en man

Hoxe, no Xoves de A Dúas, a tarde deu para todo:

- Inauguramos unha sección nova na Biblioteca: O andel dos "Libros de man en man", sección para o intercambio de libros. E como todo o mundo chegou cun libro na man, houbo moito para intercambiar.

- Fallamos os premios d@s Detectives Herboristas: As campeonas foron Lara e Antía. Lara escolleu de premio un vale de 10 euros para gastar na librería Xes, e Antía escolleu a mochila pequena. A tod@s os participantes- 12- regalarémoslle o libro que imos confeccionar coas fichas.

- @s máis pequen@s tiveron película: "A grande aventura dos pequenos Einsteins".

- @s maiores etiquetaron os libros novos e organizaron os andeis azuis.

- A "Comisión" descubríu gracias ao libro-disco de Luis Prego "PARA CANTAR E BAILAR" , os xogos que as súas nais e avoas xogaban de nenas, e que nós tentaremos ensinarlles ás súas netas e netos.

Ao remate, avaliación e café.

Virus e escola colaborativa

A fin de semana comenzou cos virus.Virus informático que nos deixou sen Carmiña Vacaloura, e virus humano que botou á mestra para a cama deixándoa sen voz. Están por todas partes.

E contra os virus, puxemos en funcionamento a "escola colaborativa".
E a maxia.

Porque o venres o portátil da PDI estaba mudo, mortototal, RIP. E o martes- por intentalo antes de mandalo de viaxe- démoslle ao power e velahí estaba: ¡Resucitado!. Quedamos tan abraiadas que dimos en pensar que iso da Bruxa do Campanario, ao mellor, é dicir, se cadra...

A escola colaborativa é unha característica de supervivencia intrínsica á escola unitaria. E esta colaboración funciona de xeito moi versátil adaptándose as diferentes situacións e necesidades.

Hoxe, supuxo que Merchi fotocopiara as fichas do conto de Carmiña, que Sita e María quedaran coa mestra ata que o traballo d@s nen@s estivo encarrilado, que @s ne@s falaran baixiño toda a mañán - casi- , que Karina se ocupara, á hora da saída, de lerlles en voz alta o conto de todos os días, que Rocío quedara encargada das chaves e abrir a escola pola tarde, Lurdes de ensaiar coas pandereteiras, e Fabiola de pasar pola casa da mestra, á noitiña, e darlle conta das novidades da tarde.

E funciona. Dou fe.

Carmiña Vacaloura e Carliños

Carliños en canto se sentou empezou a falar:
- Onte collín unha "caxxxxxa" na leña e ateina cun cordel e deixeina colgada da antena da tele e mañán vouna traer a escola e voucha botar e verás como escapas.
- ¿Unha que?.
- Unha "caxxxxxxa"
Como Carliños non o podía dicir millor, intentámolo polo método "científico":
- Descripción do obxecto, características,localización...e chegamos a:
cor: negra.
tamaño: indefinido.
localización: na leña.
características: ten cornos e voa.
¿Será un escornabois?. Chegou a nai de Iván e plantexámoslle o problema.
-¡É unha carroucha!- dixo de inmediato, e ampliou a descripción:
- Parece un escaravello xigante e negro se non fora pola cabeza con cornos.
Propuxen entón ir á Biblioteca a buscar nun libro de insectos pero esquecín que Carliños e un fan das "novas tecnoloxías".
- ¡Millor no Jujel!
E alí estaba: escornabois= vacaloura=carroucha.
Carliños, moi listo, decidíu que ao bicho que tiña na casa - igualiño que o da foto- íalle chamar vacaloura. Iso non o salvou de "traballar" carroucha, el e tod@s.
Xa pasara media mañán e as preguntas batían en min coma pedras:
-¿Que come?
-¿Onde vive?
-¿Ataca?
-¿Onde ten os ollos?
E eu con dous problemas:
a:hoxe tocaba " a viaxe en tren"
b:deste insecto, e de outros, sabía o nome e pouco máis.
Procedía chegar a un trato:
- Mañán "estudiamos" a vacaloura todo o día e hoxe rematamos de facer os traballos do tren ¿vale?
Pero a Carliños aínda lle quedaba unha:
- ¡ Falta mirar no "yutú"!
E apareceu Carmiña Vacaloura.


¿Quen pode contra isto?
Eu non.
E aquí estou, documentándome e preparando unha proposta de traballo para mañán e para a semana que ben, con Carmiña Vacaloura, grilos e insectos varios que mestra prevenida vale por un cento.

O tren

Xa fomos a Pontevedra en tren e xa estamos de volta. Pero ¡como estamos!
Desfeitas,cheas de maniotas, agotadas,sen folgos....nós, que @ nen@s están como rosas.
E que a viaxe tiña a súa "complicación".
Eramos 15 nais,unha mestra, un pai, 20 nenas e nenos - dúas pequeniñas de meses-, mochilas grandes das nais,mochilas pequenas de cada nen@, carros, pañais,...
Collimos o tren para Vigo, corrimos para coller o tren que estaba esperando por nós para levarnos a Pontevedra- o revisor chamara para avisar que esperara que iamos con retraso- e por fin chegamos a Pontevedra. A estación de Pontevedra. Dende alí dando "un paseo" chegamos ata o centro onde Iria esperaba por nós na Fundación Caixagalicia- como somos de aldea confundímonos e fomos primeiro á de Caixanova, onde moi amables ofrecéronnos unha película-.
O obradoiro que Iria lles tiña preparado, un éxito TOTAL- gracias Iria-. O título pode asustar un pouco si non eres de Vide: " As culturas precolombinas amazónicas".Pero para nós, un chincho. A Brasil é a onde vai a Bruxa do Campanario de vacacións e o río Amazonas onde pesca a lamprea, como nós no Miño. Por iso cando Iria lles falou do enorme río de mil cores,dos homes e mulleres que pintaban o seu corpo e cazaban animais na selva, tod@s entenderon e escoitaron asombrados a historia do paxaro gurugú e o sapo da voz maravillosa, buscaron ras verdes- as venenosas-, paxaros e mouchos nas pezas de cerámica que Iria lles ía amosando e logo foron pintar o río Amazonas con mil cores, e pintaron o río, as mans, a cara e a roupa.
Comimos na Alameda - Rocío e Karina extenderon manteis e todo- e logo deixamos xogar a rapazada no parque mentras descansabamos nós un pouco.
Despois recollimos todo e outro "paseo" ata a Ponte da Barca onde baixamos ata o río Lerez. Falamos co río, contámoslle os poemas de Xosé María, vimos os pantaláns cos barcos e chegou a hora de regresar á estación de tren.Un paseo "enorme" pero esperábannos os xelados prometidos e a merenda no parque que hai ao pé dela. Aquí era para grabarnos. Os maiores derrengad@s e @ nen@s veña a saltar e brincar por todas partes. Ata nos deu tempo de cantar o noso repertorio mentras o tren non chegaba.
Pensabamos que ían quedar durmidos no tren, pero non, o que quedou durmido foi "o pai".
Ao pasar por Redondela a mestra fixo un feitizo para facer voar o tren, e funcionou, aínda que Lucía estaba empeñada en dicir : "mintireira, mintireira era unha ponte".

Só faltou que nos apagaran as luces nos túneis, como nos fixeran na viaxe de ida, para que o día- para eles- fose perfecto.

Hoxe en clase discutíase se o millor foran os xelados, os túneis a escuras,o río Lérez, o paxaro gurugú ou correr dende un tren a outro berrando: " espera por nós , espera por nós" arrastrando mochilas, carros e bebés. Non houbo acordo.

Detectives herboristas 4

Esta será a derradeira planta que @s detectives herboristas videnses teredes que descubrir. E de novo, sen pistas, pois parece que non as precisades.

A semana pasada non era doado descubrir que planta era , pero dúas superdetectives, Antía e Lara, deron con ela: o ourego

Xa sabedes onde atopar a ficha: AQUÍ

O día antes

DIARIO DA VEIGA

Hoxe pasou a mañán nun sospiro. Había presa ata no aire. Todas as conversacións ían e volvían á excursión de mañán:
- A miña nai díxome que temos que andar moitísimo- dicía Yoel.
- Eu son pequeniña e me canso- queixouse Saray.
- Pois eu -di Carliños- non me canso nada que levo o boi eu só e non pode conmigo.
Lucía, preocupada, recordoume:
- Tes que avisar a miña nai que leve o carro para Alba, que a miña irmá pesa moito e logo a miña nai dóelle a espalda.
E así toda a mañán.

Como estaban tan emocionad@s aproveitei para propoñerlles un traballo que non lles gusta NADA: limpar as herbas na veiga. Sacamos tres carretillas de herba, pero tamén Yoel encontrou un grilo e Carliños a flor do pepino.


Cando fomos a escribir no DIARIO DA VEIGA descubrimos que @s nen@s dunha escola de A Coruña, no Ceip José Cornide Saavedra, pintaron noites estreladas de Van Gogh, e estivemos a ver os fermosos cadros que fixeron.

Antes de marchar para casa deixámoslle unha nota á Bruxa do Campanario:

POR FAVOR, FAI UN FEITIZO DE DÍA SEN CHUVIA.

E outra para o Fantasma dos Ollos Azuis:

SE QUERES PODES VIR CON NÓS NO TREN.