Polo San Martiño

O  día 11 de novembro celebrouse o "Día do Peón", pero nós celebrámolo onte, porque parou de chover un pouco e poidemos sair ao camiño, porque 

Polo San Martiño 

peóns ao camiño.

Polo San Antón,

peóns ao caixón.

Polo San Amaro,

peóns ao faiado

e cando parou un chisco de chover, saímos a todo correr da escola cos peóns na man para facelos baillar no camiño, e algún beillou.

Xa na escola procuramos información sobre o peón, e recollímola de nenas e nenos de outras escolas, que xa tiñan feita a "investigación":

• leriasdevite
• marabillosos laretas
• entre todos e todas
• brinqueda

 cantamos, contamos e memorizamos o lengalenga

e  escribimos:

PEÓN

BUXAINA

TROMPO

E antes de marchar para casa aínda xogamos un pouco á mariola e escollimos co

Rei, rei

cantos anos durarei

vintecinco non o sei

un, dous, tres, catro, cinco, ...

porque xogamos.......MATEMÁTICO!

China: xogos chineses na pizarra dixital

Hoxe xogamos na pizarra dixital e nos ordenadores.

Para xogar, preme nas imaxes:

O Chi chiao pan- tangram-

O  PAI, FILLO, NAI :

O Mikado:

O Dominó

China: os xogos tradicionais chineses

Moitos dos xogos que xogan os nenos e nenas do mundo teñen a súa orixe en xogos tradicionais chineses:

- O peón.
- Os papaventos.
- As canicas.
- O dominó.
- O pai, fillo, nai.
- O tangram,que os chinenes chaman chi chiao pan.
- O mikado.
.......

Na biblioteca tiñamos dominós e un xogo de mikado, así que fixemos varios tableiros de "Pai, fillo, nai" e uns cantos tangram, ou chi chiao pan, e xogamos,  xogamos e xogamos.

Xogos tradicionais

Chegou Saul de visitar a súa avó da aoutra marxe do Miño e tentou ensinarnos un xogo-cantiga que lle cantara ela.
- É un xogo, pero tamén é unha cantiga e máis un chiste.
Pero non se lembraba del, así que chamamos a Mariló, a súa nai, que víu onda nós a escola e aprendéunolo a todos.

Comenza como un conto:

As campás de Sela anunciaban:

- TEN LENDIAS, TEN LENDÍAS!!!

E as campás de Barcela contestaron:

- QUITAILLAS, QUITAILLAS, QUITAILLAS!!!

As campás de Ribarteme dixeron:

- CON QUE?, CON QUE?, CON QUE?

Entón dixeron as campás de Vide:

- CO MARTELOOOÓN, CO MARTELOOOOÓN !!!!!

E despois de estar a xogar toda a mañán, quedounos así:

Máis de Magosto

De cando a Festa do Magosto e Samaín quedárannos castañas e candeas, asi que , a semana pasada decidimos seguir tamén  de Magosto porque

"polo san Martiño, vai ve-lo teu soutiño" que

"as castañas si despois do san Martiño quedan no souto son do moucho", e "castañas no Nadal saben ben e parten mal"

de xeito que:


Xogamos:
 
- Como te chamas?
- Comecastañas
- Eu a como e ti as apañas

Ou ben:

- Como te chamas?
- Comecastañas.
-  E de apelido?
- Caldo cocido

Cantamos:

Non chas quero , non chas quero
castañas do teu magosto.
Non chas quero, non chas quero,
que me cheiran ao chamosco.


Mociñas de aló arriba
vídevos ó fiadeiro
que vos hei de dar castañas
cando eu sexa castiñeiro



Santo que estás no canizo
bota castañas embaixo
que anque non teño mandil
acadochas no refaixo



A castaña no ourizo
quixo rir e reventou
caeu do castaño embaixo
mira ti o que gañou .


E logo.... outro  MAGOSTIÑO!!!



 

 Pero esquecimos que:

" Non te fíes das castañas asadas, se estoupan, sáltanche á cara".

E saltaron.
 


 

O peón vai ao camiño

Polo san Mariño o peón vai ao camiño, e nós, como non, fixemos caso.
 Alá vai!

O peón foise para o camiño:

Pallaseando

Dicía que estamos a traballar arreo, e é verdade, pero desta vez a traballar chamámoslle PALLASEAR, porque é un traballo con risas, un traballo de pallasos.
Hoxe andivemos a procura de libros de disfraces e de maquillaxe, pedímosllos prestados a biblioteca e estamos a "estudialos".
Iago fixo un descubremento:
- Profe, son libros do 7, porque pintar a cara é como pintar un cadro, verdade?
Verdade, pero mira ti por onde, que eu andaba a teimar porqué na CDU poñía 7, e agora gracias a Iago xa o sei.
Vestímonos de pallasos para "contextualizar" e fártamonos de berrar:

-AAUUUUUUUHHH!!! como Charlie Rivel.













E xogamos cun xogo novo:

Pallasos

Este ano polo Entroido decidimos ir de pallasos, o noso disfraz farémolo cunha camiseta branca na que cada neno estanpará as súas mans de cores e unha perruca azul.
Os Pallasos fan rir, e por iso a súa roupa é de broma e pintan a súa cara de risa, así que estamos aprendendo a "poñernos de pallasos"- a frase é de Soraya- e logo xa poderemos "facer pallasadas".
Recollimos fotos de pallasos en internet e estudiamos as cores do seu maqueillaxe, a forma, a roupa, o pelo....
Temos un xogo de pintar pallasos na PDI e estamos a aprender unha cantiga que cantaremos cando vaiamos de comparsa pola aldea. Tamén estamos a facer un mural con doce pallasos moi difícil- hai que pegar 3 botóns da mesma cor pero de cor distinta ao traxe- pero que está a quedar "chulííísimo" e mañán comenzaremos coa primeira tanda de pintar mans.
Temos traballo abondo.

Se queres pintar, preme na imaxe:

E para aprender a facer pallasadas ningún mestre mellor que Charlie Rivel


 

Fame de vento

Levounos varios días de traballo pero ao fin os papaventos estiveron listos para que voaran papando o vento.

Saímos fora, corría un vento suave e botámonos a correr tirando do fío.

A verdade e que correr...como corrían os nenos e nenas polo camiño abaixo!!!, pero o vento traicioneiro non quería axudar e en canto os papaventos se erguían por riba das cabezas, alí quedaba e non daba subido máis, pero non nos importou.

Menos a Noa, que cansada de correr viuse onda min e díxo:

- Profe, estes papaventos non teñen fame.

- Fame?- dixen eu.

- Non queren comer vento!!!!

Así e todo, cando colgamos os papaventos na árbore para que saudaran ás nais e pais cando viñeran á hora da saída, todos miraban para eles cheos de fachenda polo traballo feito.

Non lle faltaba de nada, si ata tiñan dentes!!!

Papaventos e cometas

A pasada semana foi de papaventos.
O martes a nai de Antón trouxonos dous papaventos moi sinxelos, feitos con

bolsas de lixo e "celo" que ao voar imitaban un dragón "papando o vento".

Saimos a facelos voar e despois de correr detrás deles, sin importar que o vento os levara ou non, decidimos converternos por un días en "papaventeiros" . Era de esperar.

Organizamos o traballo e puxémonos en acción despois de debatir- á proposta de Alba- sobre cometas-papaventos e papaventos que non papan ventos.

Procuramos imaxes de papaventos " de todo tipo" e fúmonos ao traductor para saber como lle dicían ao papaventos noutras partes do mundo:

portugués e inglés:Kite

castellano: cometa

catalán: estel.

francés: cerf-volant

euskera: miru

Conteilles logo unha historia dun neno chino que hai muiiiitos anos puxo un dragón de papel no ceo a voar e deixamos o "proceso de fabricación" para outros días.

Papaventos

View more presentations from iesasorey

Noa e o lobo

Noa manda, e manda ben.

No recreo mandou facer unha roda e que todos sentaran no chan para xogar ao

"Lobo, onde estás?".

Alba tentou explicar que así non era, que había que xogar á roda mentras se cantaba, non estar sentados no chan, pero Noa fitou para ela e dixo con moita autoridade:

- Hoxe faise como digo eu.

E todos sentaron , tamén Alba, e xogaron ao lobo.

Para saber a quen lle tocaba ser lobo, Noa contaba:

Rei, rei, cantos anos durarei, vintecinco non o sei, un dous tres, e sorprendentemente o tres sempre caía en Iago, ata que Marcos protestou , entón Noa díxolle:

- Vaale! a proxima vez O TRES tócache a ti. E tocoulle.

E mirando para min explicou:

- E que hoxe eu son a encargada, por iso mando.

Cristalino!!!!!

Si non sabes este xogo tan divertido:

Aquí podes atopar un video.

Nós cantamos así:

Imos xogar ao bosque

porque o lobo non ven.

O peón

Polo San Martiño
vai o peón ao camiño

Cando chegamos á escola, Lola a esqueleta tiña un peón na man, e todos os peóns dos nenos e nenas colocados aos seus pés, como se estivera xogando con eles toda a noite.

Pois se ela xoga de noite, nos xogamos de día- dixo Saul.

E xogamos.

O maís difícil era poñerlle a camisa. Non, o máis difícil era que bailase. Non, non, o máis difícil era agarralo ben coa man.

Que difícil é facer bailar un peón cando se é pequen@!!!!!

Menos mal que eu e o profe de inglés somos uns consumados "peoneiros".

Claro que tamén axudou que tod@s os nenos e nenas cantaban:

O peón, o peón danzarico danzarón
xira xira darredor
se lle das un empuxón
O peón, o peón,
danzarico danzarón.

xogo samaín

Para comenzar a pensar no Samaín, imos xogar a disfrazarnos un pouquiño

Preme na imaxe e xoga:




E agora a pintar un coco:

Vexo vexo

Estaban @s nen@s a xogar ao "vexo vexo" e apandaba Irene:

- Vexo vexo.
- Que ves?.
- Unha cousa.-
- Que cousa é?
- Unha cousa que empeza por.....BE!
- Bota.
- Nooon!
- Balón.
- Nooon!
- Beso.
- Nooon.
- Pedimos papas.
- VERO!!!!!
Entón Javi dille:

- Non vale!, non vale!!!. Vero empeza por UVE.

Irene achega a súa cara á de Javi e vocalizando di:
- Dixen VE,VE VEROOOO, non dixen U U U U VEEERO.

Javi quedou calado, e u fíxenme invisible.

POLO SAN MARTIÑO

Polo San Martiño podemos matar o porco, facer o magosto ou xogar cos peóns porque:

Polo San Martiño, trompos ao camiño.

E podemos seguir xogando con eles ata xanerio porque

Polo San Amaro trompos ao tellado, e se non o fixeches aínda

Polo San Antón trompos ao caixón e gárdaos ben ata o ano próximo que en febreiro

Por Santa Olalla, trompos á borralla

Deixovos un cantar apropiado para o magosto na voz da Señora Carmen que podedes atopar no maravillosos traballo Pelo Gato 24

MAIS!

DIEGO, o neno que vive na cidade da FÁBRICA DAS PALABRAS, tiña gardada unha palabra especial:

¡MÁIS!

e esta palabra servíunos para facer sumas, escribir nomes de nen@s da escola, e ata nos servíu para aprenderlles aos máis pequen@s a:

"escribir o pao de berrar"

- ¿O pao de berrar?

E Javi explicou :

- MÁIS non é MÁIS,

é MÁÁÁIIIISS!, hai que poñerlle o pao de berrar.

Pois xa temos unha definición "creativa" de signo de admiración

Logo xogamos a buscar a PALABRA PERDIDA neste xogo

que descubrimos gracias a Biblioteca da Libruxa

Inventando xogos

Hoxe no recreo sorprendéronme inventando un novo xogo:

Na randeeira séntanse Noa e Iris, as xemelgas, e Mateo e Javi "danlle". O xogo consiste en poñerse diante delas, a tiro dos seus pés, e cando os pés das nenas lles tocan, tirarse ao chan berrado moi forte:

aaaaaaggggggggggg!!!!!

O xogo foi todo un éxito e pasaron unha boa parte do recreo rindo e tirándose ao chan. E foi porque as pequenas son miudas e como pesan pouco, pouco dano podían facer, e os maiores- Mateo e Javi- eran cuidadosiiiisimos e "daban" con pouca forza para que non lles sairan voando.

Eu tamén rin con eles e berrei aaaagh! despois de decatarme que era un xogo , que eles o tiñan controlado e que DEBÍA deixalos seguir xogando.

O peón

Como
Polo San Martiño
o peón vai ó camiño
e nós somos moi ben mandad@s, ao chegar estas datas collemos uns días para sacar os peóns e facelos baillar no camiño, no patio, no chan da escola... e de paso aprendemos a poñerlle a capa ben apretada, que non é doado se tes catro anos ou cinco anos, a escribir O PEÓN, a contar e pintar peóns de todas as cores e aínda temos tempo de descubrir que tamén se lle pode chamar TROMPO, BUXAINA ou BAILARETE, pero sobre todo adicámoslle tempo a tirar do cordel para que baille. Tiramos "á señorita" e "por riba" e os nosos peóns baillan como poden: uns co cu para abaixo e outros co cu para arriba.
A avoa de Mateo que de pequena xogaba co peón - aínda que iso non lle gustaba nadiña aos seus pais, que dicían que era cousa de nenos-, veu hoxe a xogar con nós. Ao principio o peón no lle quería baillar, porque tiña unha corda moi pequena, pero logo, tirando á señorita, o peón por fin baillou, e todos os nenos e nenas berraron:
¡¡¡Cristina!!!¡¡¡¡Cristina!!!!¡¡¡¡Cristina!!!!¡¡¡¡Cristina!!!!

E si qeredes saber como se fan os peóns aqui tedes un video que atopamos en xogos populares cando estabamos "investigando"