AS OVELLAS DE ISABEL

Hai dúas semanas Isabel contounos na escola unha historia moi triste: tiña dous años sen nai, ás súas mamás morreron despois de nacer eles. Viñera o veterinario pero non conseguira salvar a ningunha. ¿Que ía pasar con estes años que non tiñan quen lle dera de mamar?
- Tes que darlles biberón!, dixeron todos.
- Pero iso é moito traballo, e non teño quen me axude.
- Axudamos nós- ofrecéronse.

E hoxe cumpriron o prometido.
Fomos con Isabel ao prado onde estaban coas outras ovellas e años, a levarlles os biberóns e darlle de comer.

Un chámase Sol, o branco, e outro Estrela, o negro.
Os dous viñeron corrrendo dicindo beeee! beeeee! en canto escoitaron a voz de Isabel a chamalos.

@s nen@s déronlle os biberón a un e a outro, e aínda quedamos un rato sentados na herba mirando para eles.


De volta na escola buscamos na Biblioteca o libro/canto de Suso Vaamonde e Manuel María, "Os soños na gaiola" e escoitamos " O meu año"


Teño un año branco
como outro non hai.
Teño un año branco
que quedou sin nai.


E por si queredes aprender a cantiga deixamosvos este video:

Ler para sobrevivir

De isto trata o libro que hoxe quero presentaros e propoñeros para ler:

" El señor Pip", do escritor neozelandés Lloyd Jones e publicado pola editorial Salamandra.

A historia, contada por unha nena, Matilda, transcurre nunha pequena illa de Papúa, que queda aillada polo bloqueo durante a guerra civil que se desatou en 1991 . Alí, nun ambiente desolador, o excéntrico señor Wats, o único blanco que ousou quedar, decide abrir a escola e facer de mestre . O seu método de ensino combinará a lectura en voz alta do que para el é o mellor libro,Grandes esperanzas de Charles Dickens, e a colaboración das xentes da illa que queiran compartir cos nen@s consellos prácticos de como sobrevivir no seu contorno.

Un comentario do blog A pie de página:

"..La literatura nos ayuda a interpretar el mundo, a recordar lo que dejamos atrás, a proyectarnos hacia el futuro, a escapar del exterior cuando las condiciones que nos rodean son demasiado terribles para intentar comprenderlas, a tener esperanza... ésto es lo que Lloyd Jones nos sugiere en esta conmovedora, pero también, desgarradora novela..."
Una novela entrañable —salpicada, no obstante, de escenas de gran dureza en las que los acontecimientos se precipitarán dramáticamente— que nos habla del amor a la literatura y su relación con la vida, a la vez que del resentimiento y el miedo ante el poder de la imaginación, de la negación de la memoria colectiva y la expresión cultural de los pueblos...."

A muller de verde

COUSAS DAS NENAS E NENOS DE VIDE


Esta fin de semana un libro chegou ás miñas mans por casualidade: "La mujer de verde", do islandés Arnaldur Indridason. Non coñecía este autor e achegueime a el pola miña querencia á novela negra nórdica.

¡Que descubremento!¡ Que maravilloso libro para recomendar o 8 de marzo ou calquera día do ano!

Unha historia de historias, que te enganchan dende a primeira páxina , e tamén unha historia de "asasinos de almas".

En palabras do autor:

"....non quixen fuxir da realidade, quixen amosar como se senten a nai e os fillos nunha familia cun pai violento, como van recibindo golpes un día tras doutro e resúltalles imposible fuxir. A palabra cárcere paréceme máis axeitada que a de fogar".
E dou fé que a "famosa" pregunta de "¿porque no se van?, ¿porque aguantan?"queda ben contestada , mentras pasas unha páxina tras outra, avidamente, intentando adivinar de quen será o corpo que apareceu enterrado. E será cando case estás rematando, que te decatas que todos os personaxes teñen nome, menos un : a muller que plantou a árbore de grosellas. E recoñecerás de novo a extraordinaria sensibilidade de quen escribíu esta historia.

Parece que Indridason xa está desbancando o éxito de Larsson co seu Millenium, e non me extraña.
En España ten publicado outro libro, "Las marismas", tamén en RBA. Haberá que lelo.

Persépolis

Para este Nadal, un regalo perfecto para ti, para a túa nai, para as amigas da túa nai, para a avoa, a tía ou a veciña, e co que tamén poderías agasallar ao amigo,familiar ou coñecido que decidas, é Persépolis, novela gráfica- que é como se lle chama agora aos cómics- da iraní Marjane Satrapi.
É a historia autobiográfica da autora, Margi no libro, dende os dez ata os dezanove anos nun Irán que pasa da modernidade ao integrismo islámico.
Se abres o libro é imposible non quedar pegada, e serás Margi mentras pelexa pola súa identidade no seu país, ou fora del.

¡Canto me gustou a min este libro!

Pero aínda me queda por ver a película , pois Marjane Satrapi converteu esta novela nunha longametraxe de animación coa colabouración do director de cine Vincent Paronnaud.

Terémola na Biblioteca A Dúas por reis, mentras ahí vai un adianto:

la chica que soñaba con un bidón de .......

Xa temos na Bilioteca o segundo libro de Milenium: "La chica que soñaba con un bidón de gasolina y una cerilla".

Despois do que nos gustou o primeiro: Los hombres que no amaban a las mujeres , este segundo libro, foi chegar á Biblioteca e desaparecer nans mans de Sita, a máis rápida, ou a máis madrugadora. Esta vez só contamos cun libro, en troques dos tres que rolaron do título anterior, así que esperamos que Sita se dea prisa en ler, que a lista de espera é longa.

Hai unha "afortunada" que xa o leu. Pillouno na librería o mesmo día que saíu, e na fin de semana andivo co libro para todas partes. Dí que lle gustou aínda máis que o primeiro, o que non está nada mal para unha segunda parte. Se a progresión segue,¿que nos deparará o terceiro libro de Milenium?

Aproveitamos esta entrada do blog para informar a quen interese que os catro libros da saga de vampiros que comenza con "Crepúsculo" viaxarán o martes para a Biblioteca do instituto onde hai unha morea de rapaces a esperar por eles. Estamos ben contentas con este intercambio bibliotecario.

Prestando libros

Contounos un paxariño que entre os rapaces e rapazas do Instituto, un libro, Crepúsculo, está a facer furor.
Pois na Biblioteca A Dúas de Vide hai unha semanas fixéronnos un agasallo: OS CATRO LIBROS desta saga vampírica de Stephenie Melyer:
- Crepúsculo
- Luna Nueva.
- Eclipse.
- Amanecer.
Así que xa sabedes, si queredes ler Crepúsculo,antes de ver a película, ou saber como continúa a historia de Bella e Edward, só tedes que pasar pola nosa Biblioteca, ou pasar pola Biblioteca do voso centro e solicitar un préstamo interbibliotecario.

El cuento de la criada

A escritora canadiana Margaret Atwood ben de ser galardonada co Premio Príncipe de Asturias das Letras, e nós temos un libro dela na Biblioteca A Dúas da Casa da Auga: "El cuento de la criada", escrito en 1985 e premiado có Arthur C.Clarke de 1987 e finalista tamén dos premios Nébula
Un bo libro que ler. Recorda un pouco a "1984" de Orwel, pero aquí a protagonista é unha muller, unha criada,que así se chaman as mulleres fértiles dun futuro envolto en guerras nucleares e gobernado por un grupo fundamentalista relixioso, no que as mulleres fértiles son un ben escaso, e, recluídas e desprovistas de calquera dereito están destinadas a cumplir o "seu" papel de procreadoras asignadas aos Comandantes. As outras, as non-mulleres, permanecen en campos de concentración e adoctrinamento.
Cando lin este libro puxeraseme un nudo no estómago e deixeino na mesa, era demasiado "posible". Pero volvino a coller e xa non puiden parar ata rematalo.
Hoxe volvín a el.

Moira estaba afuera, en algún lugar. Estaba en libertad, o muerta. ¿Qué haría? El pensamiento de lo que haría se expandió hasta ocupar toda la habitación. En cualquier momento podía producirse una explosión que lo destrozara todo, los cristales de la ventana caerían hacia adentro, las puertas se abrirían de par en par... Ahora Moira tenía poder, la habían puesto en libertad, se había puesto a sí misma en libertad. Ahora era una mujer libre.
Creo que nos pareció espantoso.
Moira era como un ascensor con los costados abiertos. Nos producía vértigo. Ya estábamos perdiendo el gusto por la libertad, ya nos parecía que estas paredes eran seguras. En las capas más altas de la atmósfera podrías desintegrarte, vaporizarte, no habría presión para mantenerte unida.

Los hombres que non amaban a las mujeres, outra historia.

Nos Encontros de Bibliotecas Escolares a Biblioteca A Dúas recibiu un agasallo de parte do GBI: o libro "los hombres que no amaban a las mujeres" de Stieg Larsson.
Foi un agasallo ben atinado, pois este libro xa andaba rolando "de prestado" entre as mulleres de Vide e era unha compra prevista para a nosa Biblioteca A Dúas da Casa da Auga.

Este libro, e o seu autor, gardan unha historia dentro da historia.

Stieg Larson morreu en 2004, aos 50 anos dun ataque ao corazón logo de ter escrito tres novelas pero antes de ver publicada a primeira. Era un periodista comprometido e especializado en investigación: extrema dereita, violencia contra as mulleres, corrupción...e moi aficcionado á ciencia ficción e á novela negra, que ata os 47 anos non se decidíu a escribir a súa primeira obra, e facíao de noite e nos ratos libres. Sobre estes mesmos temas escribirá na saga que comenza con "Los hombres que no amaban a las mujeres".Pero ademáis a súa morte , e o éxito póstumo da súa obra, dará lugar a outra historia: morreu sen facer testamento- aínda que parece que agora se atopou un, sen valor xurídico- e a súa compañeira,Eva Gabrielsson, coa que levaba convivindo 32 anos e coa que non casara, quedou sen ningún dereito, pois os herdeiros legais son dous homes: o pai e o irmán de Stieg, cos que segundo contan, estaba moi distanciado.

Si queredes seguir lendo a Larsson- en castelán- teredes que esperar ata finais de novembro, cando será publicada a seguinte novela da serie: "La chica que soñaba con una cerilla y un bidón de gasolina " pero mentras, propoñémosvos algunhas novelas de escritoras suecas de novela negra que tamén paga a pena ler:

Dinamita, de Liza Marklund
Sospecha, de Helen Tursten
La princesa de hielo de Camila Lackberg

Para ler

Si buscas un libro fácil de ler, ameno e entrañable, que te provoque un sorriso mentras non podes deixar de identificarte coa protagonista, este é o teu libro:"As lágrimas da xirafa" de Alexander McCall Smith, publicado por Umbriel.É o segundo libro da serie sobre Mma Ramowtse,a primeira Detective de Botsuana,unha señora que vendeu todas as súas vacas para montar unha axencia de detectives.Seguro que cando o remates te alegrará saber que hai máis, e correrás a buscalos. Na Biblioteca A Dúas temos tres máis na sección de "Para Maiores"
Para que te animes, aquí vai un fragmento:

Mma Ramotswe tenía un regalo para la mujer americana, una cesta que, obedeciendo a un impulso , había comprado en el viaje de vuelta de Bugalawo a una mujer que estaba sentada en el borde de la carretera de Francistown. La mujer parecía apurada, y Mma Ramotswe, que no necesitaba ninguna cesta,se la había comprado para ayudarla. Era una cesta botsuana tradicional, con un diseño trabajado en el tejido.
-Estas pequeñas marcas aquí son lágrimas- señaló-. La jirafa da sus lágrimas a las mujeres y ellas las entretejen en la cesta.
La mujer americana tomó la cesta educadamente, con las dos manos, como se acostumbra coger los regalos en Botsuana.¡Qué grosera era la gente que los cogía con una sola mano, como si los estuviera arrebatando a quienes se los daban! esta mujer sabía hacerlo.
-Es usted muy amable, Mma- dijo- pero, ¿por qué las jirafas dan sus lágrimas?.
Mma Ramotswe se echó a reir; nunca había pensado en ello.
-Supongo que significa que todos podemos dar algo. Una jirafa no puede dar más que sus lágrimas.- ¿Significará eso? se preguntó a sí misma. Y por un momento imaginó a una jirafa, asomándose entre los árboles,con su extraño y zancudo cuerpo camuflado entre las hojas; sus húmedas mejillas de terciopelo y sus ojos llorosos; y pensó en todas las risas, en toda la belleza y en todo el amor que hay en Africa.

muller e literatura

Afírmase que o feminismo xurdiu cando unha muller aprendeu a ler, pero isto é certo se engadimos que foi cando tamén aprendeu a escribir. A maior parte das mulleres foron reducidas a unha especie de semianalfabetismo durante moito máis tempo cós homes. E necesitaron moito máis tempo aínda para acceder á liberdade intelectual de escoller os seus temas de lectura. Pero a loita máis longa tivérona que protagonizar para conseguir seren recoñecidas pola súa produción escrita. Moitas veces practicada en segredo, agochada baixo nomes masculinos, imos ver como moitas delas tiñan acceso á escrita grazas aos muros dos conventos, situación que cambiará a partires do século XIX. Pondo o hábito, as mulleres gañaban un pouco en mobilidade social, pagando un alto prezo: renunciar á súa feminidade e á súa sexualidade.

| View | >Upload your own

Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.

Rosalía de Castro

O vindeiro 24 de febreiro celébrase o día de Rosalía de Castro, unha muller á que lle teño unha especial querencia. A moitos dos seus poemas se lles puxo música, e forman parte xa dos cantares colectivos. Rebuscando na arañeira atopei este vídeo.

¿Que vos pareceu a versión "actualizada"?.Eu caseque me quedo coa "Negra sombra" de Luz Casal,que canta aquí acompañada por Carlos Núñez.



En fin, na escola faremos unha versión " á pandeireta" con "Adios rios, adios fontes.."
E con Rosalía diremos:

Que así mo pediron,
que así mo mandaron,
que cante e que cante
na lengua que eu falo.

En "Galicia Espallada" , ou na wikipedia podemos ler sobre Rosalía e a súa obra.Si queremos saber aínda máis podemos acudir á Biblioteca virtual Miguel de Cervantes

Pero si o prefires sempre poderás consultar o Boletín da nosa Biblioteca A Dúas