De visita

Hoxe as nenas e nenos das Escolas Unitarias de Taboexa e Rubiós viñeron ata Vide a visitar a Biblioteca A Dúas.
Magoa que só dispoñan de transporte de nais-taxis, porque Vide lles queda un pouco lonxe para poder repetir o día de hoxe máis a miudo.
Pero a semana que ven, A Dúas vai preparar dúas mochilas viaxeiras para, coa oca do padriño de Yoel, viaxar ata Rubiós e Taboexa cheas de libros de A Dúas.De volta, traeranos puzles e xogos, e así poderemos seguir compartindo contos, xogos e historias.

El cuento de la criada

A escritora canadiana Margaret Atwood ben de ser galardonada co Premio Príncipe de Asturias das Letras, e nós temos un libro dela na Biblioteca A Dúas da Casa da Auga: "El cuento de la criada", escrito en 1985 e premiado có Arthur C.Clarke de 1987 e finalista tamén dos premios Nébula
Un bo libro que ler. Recorda un pouco a "1984" de Orwel, pero aquí a protagonista é unha muller, unha criada,que así se chaman as mulleres fértiles dun futuro envolto en guerras nucleares e gobernado por un grupo fundamentalista relixioso, no que as mulleres fértiles son un ben escaso, e, recluídas e desprovistas de calquera dereito están destinadas a cumplir o "seu" papel de procreadoras asignadas aos Comandantes. As outras, as non-mulleres, permanecen en campos de concentración e adoctrinamento.
Cando lin este libro puxeraseme un nudo no estómago e deixeino na mesa, era demasiado "posible". Pero volvino a coller e xa non puiden parar ata rematalo.
Hoxe volvín a el.

Moira estaba afuera, en algún lugar. Estaba en libertad, o muerta. ¿Qué haría? El pensamiento de lo que haría se expandió hasta ocupar toda la habitación. En cualquier momento podía producirse una explosión que lo destrozara todo, los cristales de la ventana caerían hacia adentro, las puertas se abrirían de par en par... Ahora Moira tenía poder, la habían puesto en libertad, se había puesto a sí misma en libertad. Ahora era una mujer libre.
Creo que nos pareció espantoso.
Moira era como un ascensor con los costados abiertos. Nos producía vértigo. Ya estábamos perdiendo el gusto por la libertad, ya nos parecía que estas paredes eran seguras. En las capas más altas de la atmósfera podrías desintegrarte, vaporizarte, no habría presión para mantenerte unida.

Visitando Bibliotecas

Antes de nada, por si alguén quere saber máis dos Encontros de Bibliotecas Escolares da semana pasada, premede aqui e atoparedes unha magnífica reportaxe, con fotos incluídas, do blog o Segrel do Penedo.

E agora,si queredes saber que fixemos hoxe, continuade a ler.

Pois hoxe, Día das Bibliotecas, fúmonos de visita á Biblioteca Escolar do Ceip de As Neves, e á Biblioteca Pública de As Neves.

Para @s nen@s de Vide foi moi emocionante ir ata o Grupo Escolar, a onde van "de maiores". José Ángel estaba tan nervoso que foi o primeiro en chegar a escola pola mañán, e fixo vir correndo á súa nai todo o camiño, e iso que veñen dende a Escaravilleira, porque tiña medo de chegar tarde.
Ao chegar ao grupo esperábanos o profesor Jose, que nos ensinou a Biblioteca e explicounos como funcionaba. Agora xa saben que cando vaian ao "Grupo", na Biblioteca teñen que buscar libros con etiqueta amarela,e que poden buscalos por todos os andeis, logo haberá que apuntalo na Libreta de Préstamos, porque a Meiga aínda non chegou a As Neves. Atopamos un libro que a nosa Biblioteca non ten Palabra de Cocodrilo , e levámolo prestado para lerllo.

Logo fomos ata a Biblioteca Pública, que está nos baixos do concello.Alí estaba a esperarnos a Bibliotecaria, que abríu a Biblioteca para nós, pois só abre polas tardes.É unha Biblioteca pequeniña, pero fixemos unha roda no chan e contámoslle e cantámoslle o conto de Cocorico.

E despois de tanta visita fomos ata o parque a comer o bocadillo e xogar un pouquiño mentras esperabamos que chegaran as mamás e os papás, os nosos taxistas, para levarnos de volta a Vide.

En Vide contámoslle a nosa viaxe a A Dúas e fixémoslle outro regalo que levábamos pintando toda a semana: un cartaz enorme de Cocorico.

E aínda non sabe que lle temos unha sorpresa: o mércores da semana que ven, os nenos e as nenas das Escolas Unitarias de Taboexa e Rubiós van vir pasalo día lendo, xogando e cantando con ela, coa Biblioteca A Dúas. Xa vos contaremos.

Lola

Hoxe, día das Bibliotecas regalámoslle a A Dúas un novo conto de Editorial Unitaradevide: Lola, a castaña de indias.

Los hombres que non amaban a las mujeres, outra historia.

Nos Encontros de Bibliotecas Escolares a Biblioteca A Dúas recibiu un agasallo de parte do GBI: o libro "los hombres que no amaban a las mujeres" de Stieg Larsson.
Foi un agasallo ben atinado, pois este libro xa andaba rolando "de prestado" entre as mulleres de Vide e era unha compra prevista para a nosa Biblioteca A Dúas da Casa da Auga.

Este libro, e o seu autor, gardan unha historia dentro da historia.

Stieg Larson morreu en 2004, aos 50 anos dun ataque ao corazón logo de ter escrito tres novelas pero antes de ver publicada a primeira. Era un periodista comprometido e especializado en investigación: extrema dereita, violencia contra as mulleres, corrupción...e moi aficcionado á ciencia ficción e á novela negra, que ata os 47 anos non se decidíu a escribir a súa primeira obra, e facíao de noite e nos ratos libres. Sobre estes mesmos temas escribirá na saga que comenza con "Los hombres que no amaban a las mujeres".Pero ademáis a súa morte , e o éxito póstumo da súa obra, dará lugar a outra historia: morreu sen facer testamento- aínda que parece que agora se atopou un, sen valor xurídico- e a súa compañeira,Eva Gabrielsson, coa que levaba convivindo 32 anos e coa que non casara, quedou sen ningún dereito, pois os herdeiros legais son dous homes: o pai e o irmán de Stieg, cos que segundo contan, estaba moi distanciado.

Si queredes seguir lendo a Larsson- en castelán- teredes que esperar ata finais de novembro, cando será publicada a seguinte novela da serie: "La chica que soñaba con una cerilla y un bidón de gasolina " pero mentras, propoñémosvos algunhas novelas de escritoras suecas de novela negra que tamén paga a pena ler:

Dinamita, de Liza Marklund
Sospecha, de Helen Tursten
La princesa de hielo de Camila Lackberg

Na casa de Carliños

O venres pasado fumos ata a casa de Carliños, no lugar de A Escarabilleira, no alto de Vide.
Tiñan tantos animais como Carliños nos dixera: vacas, cuxos, porcos, galiñas, parrulos, pitiños, cadelas, cabra, coellos e un paspallás.
Entramos nas cortes e nos cortellos, e Carliños foinos explicando o que comían e o que lles gustaba facer a cada un dos animais.
Logo Soraya invitounos a refrescos e galletas, comimos o bocadillo e voltamos para a escola.

No camiño paramos a falar co avó de Noemi e collimos unhas poucas castañas do seu castiñeiro. No chan había moitos ourizos abertos coas castañas aínda dentro e lembramos a adiviña:

Alto me vexo
naquel lugarexo
por unha risada
perdín a añada.

Lola ten que esperar

Quedaramos de contar a historia de Lola, a castaña de indias, pero Lola ten que esperar.
Porque aínda nos quedan moito por facer: temos que rematar de pintar ás amigas de Lola, que as fixemos en pasta de papel, temos que descubrir o feitizo que as ensine a bailar e cantar xuntas, temos que ensiñarlles a cantiga do alecrim... un feixe de traballo que non fixemos aínda porque nos xurdíu algo MOI urxente: ir ata a casa de Carliños.
Ademáis seguimos averiguando novas cosas das castañas das bruxas:
Como son das bruxas, tamén son máxicas e algunha xente as leva no peto para ter boa sorte ou para espantar o mal de ollo, por iso tamén lles chaman castañas da envexa. Erika tiña razón, son castañas das bruxas boas. Isto contounolo Ana, a nai de Noemí, e a ela contoullo a súa nai.