Un día perfecto

Hai días perfectos. Como onte, sábado.
Xantar con Loly, Antonio, Beni, Gina e Carmen, @s intrépidos plambeir@s que logo de cruzar cáseque toda Galicia foron quen de chegar ata o Sol do Condado sen perderse.
O albariño, sempre amoroso, deixou que fóramos enchendo a lamprea de bibliotecas e clubes de lectura e disfrutar así, paseniño, do sabor das experiencias compartidas co arrecendo afumado da lamprea escalada.
Logo, a vella escola Unitaria abríu as súas portas para que a Biblioteca A Dúas, enchida de fachenda, recibira unha visita de gala.
E de remate, o grupo de mulleres da "Comisión de Biblioteca", e algunha mais, esperábannos na Casa da Auga coas súas pandeiretas e cantares, para lembrarnos que sin elas a Biblioteca " A Dúas" estaría orfa, que a Escola Unitaria tamén é a súa responsabilidade e que Vide é un fermoso lugar para vivir.

E eu xuntei a miña voz coa delas, sen esquecer que cando cheguei a Vide, hai dez anos, abrín a porta da escola e sen saber a quen, cantei:

Axudaime compañeiras
botademe unha axudiña
que non me podo axudar
desta miña gargantiña

e viñeron todas.

Contos de pola noite

Aínda que parecía que á Biblioteca lle costaba despertar do sono do verán, os nenos e nenas empeñáronse en espabilala ben axiña. Dende o primeiro día foron onda ela, en canto entraban na escola pola mañán, a pedirlle o conto para pola noite.
E todos os días,volvimos, como o curso pasado a empregar a primeira media hora da mañán neste traballo: devolver o conto do día anterior, escoller novo libro, rexistralo no Meiga, e despedirse da mamá , ou do papá, que se leva o libro para ler pola noite.
Pero non todo é igual, agora é Sandra, a nai de David quen se encarga do Meiga; Mateo leva tres libros de cada vez e así tarda máis en devolvelos, Saray xa non se interesa por Cocorico, e vamos ter que mercar TODAS as películas de Littel Einsteins, pois as catro que temos non hai quen as pille.

De volta na escola

E chegou setembro.
E aquí estamos, de volta na Unitaria .
E como das obras de mantenemento que o Concello se comprometera a facer no verán......ningunha, nós mesmas pintamos a entrada cun amarelo luminoso, tapamos os buracos da parede con xeso, movimos mesas, armarios e andeis, e logo, o grupo de nais/avoas e a mestra fúmonos de cea .
E o xoves chegaron todos os nenos e nenas, cheos de cousas que contar e ganas de xogar, nin conta se deron do ben que quedara a entrada, nen os cambios na aula...só a alfombra nova merecelles atención.
- ¡É nova!, dixeron, pero pouco máis.
Semellaba que só faltaran á escola un fin de semana.
Érika, antes de dar os bos días xa preguntou:
-Profe,¿a quen lle toca de encargada de día? ¿a min?
Brais, só estaba interesado en saber si xa podía levar un libro da biblio para casa, Yanira, que tiñamos que ir á súa casa a ver o cabalo, Carliños mandabaa calar porque o seu touro podía co cabalo, Marta explicáballe a Javier- un novo- que si ela estaba falando non a podía interrumpir:
-¡Pideme perdón, Javier,e non o fagas nunca máis!.
-Zfffon- dicía Javier.
- Non así non se fala, mira para min: peeer... dooooon...¡Profe!¡o Javier non sabe resolver os problemas!
David, mentras, empeñado en que Mateo, outro novo, aprendera como funcionaba o semáforo para ir ao baño.
- ¡Profe, Mateo non me fai caso e eu son VERDE!
E a profe, dando por rematado o periodo de adaptación dixo:
- ¡Todos e todas ao contacontos,que temos que pasar lista!
E foron dereitiños a sentarse.
¡¡¡¡Xa estamos de volta!!!!!.

Romería de San Fins

En Dous en Vide tesdes unha reportaxe sobre a acampada da Unitaria, e como está moi ben, con fotos e todo, eu hoxe vou contar outra "festa" que fixemos: a da romería de San Fins:

O 1 de Agosto é a romería de San Fins. De sempre súbese ao monte andando, dende todas as parroquias, das Neves e de Arbo.De mañán cedo sáese a andar, e polo camiño, vaste encontrando cos que veñen dende as outras parroquias. Agora, súbese polas pistas ou polos cortafogos, e xa non é tan complicado como cando se facía monte a través, cortando os toxos e as carrascas. Vaste cruzando tamén cos tractores que suben coas mesas e a comida. Antes era o costume subir a San Fins cunha tella na cabeza, para que o santo, patrón dos xordos te curara o mal do oído.
Este ano,subiron poucos tractores pero o monte de San Fins era un fervedeiro de coches buscando onde aparcar.
A mocedade sube a noite anterior e queda a durmir no monte.É un costume que ven de vello e parece que comenzou pola necesidade de "coller sitio". Agora faise por tradición e pola troula, pero con tendas de campaña, que a noite no monte é moi fría. E sin durmir, os máis ousados, volven baixar ben cediño para facer a subida coa súa xente.
No curuto do monte está a capela e o adro onde se fai a misa. Cando remata, antes de baixar a comer, xa se botan uns bailes no torreiro, pero a foliada comenza pola tarde. Logo do xantar súbese de novo ata a capela para pasar a tarde bailando e cantando mentras o viño vai pasando de man en man.
Despois,antes do solpor, os que aínda teñen folgos, baixan andando. Os demáis buscan un coche ou un tractor que os leve a casa.

ACAMPADA 2008

Xa rematou a Acampada 2008 da Unitaria de Vide. Este ano participaron 41 nenos e nenas, 24 maiores e 17 pequenos que só se quedaron a durmir unha noite.

¡Que ben nolo pasamos!

Como sempre contamos cun comité de apoio de nais, avoas e pais que nos axudaron coa "infraestructura": montar as tendas, poñer a luz no patio, preparar o churrasco da cea da primeira noite, colocar as pistas do xogo nocturno, acompañar na subida ao monte.... e o que faga falta, pero na acampada non hai máis adultos que a mestra e son os máis maiores quen cuidan dos pequenos.
E fixérono de maravilla, ¡ata lle leron un conto pola noite antes de durmir!
Os pequenos - case todos quixeron durmir na tenda grande con Sabela- quedaron durmidiños deseguida, pois xa era moi tarde logo do paseo buscando as pistas de noite polas corredoiras da parroquia ata atopar o tesouro que nos deixara a Bruxa do Campanario. Os maiores tamén durmiron, claro, pero... como non tiñan sono....¡menuda festa!, e menos mal que non durmían porque o vento case nos leva unha tenda polo aire, e as cinco da mañán houbo que facer "traslados".
Sin problema, porque como aínda non tiñan sono....

Pero cando as nove e media da mañán chegaron Geni e Dina para levalos andando ata San Fins,alí estaban todos preparados e cunhas caras...¡como rosas!. Menos a de Sabela, que semellaba que a atropellara un camión.

En San Fins, pasamos o día e deixamos feita unha preciosa cabana, perfecta para pasar a noite cando a romaría do mes que ven.

E si alguén pensa que esa segunda noite había ganas de durmir, é que non se entera de nada. Había que facer xogos, cantar, bailar, falar, falar, falar...rir, e seguir xogando, falando e despois¡¡¡¡¡por fin!!!!!!, durmir.

E así chegou a derradeira mañán da acampada. Almorzamos, recollimos as tendas e aínda quedou forza e tempo para coller as pandeiretas e cantar:

"miña nai e maila tuá
van xuntas a romeriá
malo demo parta a tuá
porque se levou a miñá
porque se levou a miñá
porque se levou a miñá
a tua ía borrachá
a miña xa non se tiñá"

A pesares da cantiga tan irreverente, as nais que ían chegando sentábanse tamén a cantar, e cheas de envexa dicían....
- ¿E cando imos facer unha acampada para nós?.

Pero iso é outro conto. Primeiro haberá que despertar á Sabela, que acaba de quedarse durmida agarrada á mochila.

¡¡¡¡ACAMPADA NA UNITARIA!!!!

¿Tes todo preparado para a acampada?

Non o esquenzas: 17,18 e 19 de Xullo. Esperámose.

Biblioteca A Dúas na Casa da Auga

A Biblioteca A Dúas na Casa da Auga está xa lista, esperando por nós.Ten libros para toda as idades, e podedes visitala todos os días, pola tarde, no horario de apertura do Museo. Si te fas soci@, poderás levar o libro que escollas para ler tranquilamente na casa.

Esperámoste na sombra dos soportais unha tarde calquera, cunha conversa, un libro, un auga.... sempre dispoñibles para ti.

Ah! e os venres ás 10 da noite: cine.